Nieregularnik nieperiodyczny

ACTA - srakta...

2012-02-02T06:29:00.001+01:00

Nie mogłem się oprzeć, by nie wspomnieć o tym na moim blogu. Lecz nie o Umowie chcę pisać..., w zasadzie w ogóle nie będę pisał od siebie. Pozwolę sobie zawłaszczyć w mikroskopijnym stopniu cudzą własność intelektualną, zamieszczając wszak i nazwisko autora i link do tekstu oryginalnego i w całości, albowiem tutaj tylko garść cytatów. Umieszczam je głównie dla siebie, by mieć je przed oczami. Wyrażają moje odczucia i myśli, jednak to pan Piotr VaGla Waglowski posiada ów dar ubierania tychże w słowa celne, wyważone i sedno głaszczące.

No, to zaczynamy:

Uważam, że ustawianie aktualnego sporu w retoryce rząd-internauci nie jest właściwe. Mamy do czynienia nie z internautami, a z obywatelami, którzy m. in. korzystają z internetu. I każdy z tych obywateli jest inny. Każdy może mieć swój pogląd na rzeczywistość, dlatego też rząd jest w kłopocie, gdy usiłuje znaleźć jakąś reprezentację obywateli.

Od jednego z posłów dowiedziałem, się, że szeregowy poseł nic nie może. [...] Pomijając rodzące się pytanie: po co zatem jest ich tam tylu?, warto chyba dojść do wniosku, że przecież znane są już narzędzia, które obywatelom mogą dać możliwość sprawowania kontrolnej funkcji w państwie.

Historia przyjmowania ACTA jedynie unaoczniła, że demokracja przedstawicielska się skompromitowała. (Tu dodam od siebie: to choroba śmiertelna demokracji wszystkich państw nowożytnych, od USA przez Brytanię, Niemcy po Węgry).

Nie szukajmy kiczu porozumienia - powiedział premier. Porozmawiajcie z nami - powiedział publicysta. Nie rozmawiajcie z nimi - odpowiadam. Zamiast tego udostępniajcie, nawet bez czekania na wniosek, wszelkie informacje publiczne. Nie spotykajcie się poufnie, elitarnie i w zaciszu gabinetów z jednymi z pominięciem innych. Traktujcie wszystkich równo, prowadźcie rzetelne konsultacje społeczne. Twórzcie prawo oparte na dowodach. Są również inne narzędzia partycypacji społecznej, wystarczy tylko je wdrożyć do systemu prawnego. Przejmujemy państwo.

Kurz za chwilę opadnie, a raczej śnieg przykryje ślady styczniowych demonstracji. Ludzie znów wrócą do zajęć dnia codziennego: do małych dzieci, do obowiązków w pracy. Chwilowy zryw nie załatwi ich problemów.

Całość do poczytania na blogu Prawo VaGla. Polecam wszystkie opublikowane tam teksty.

Jeleniogórski ROCZNIK numer 43

2012-01-30T14:11:00.001+01:00

Gdy brałem w dłonie - niemal parzył, taki gorący, świeżutki, drukiem pachnący:

Rocznik Jeleniogórski - pismo regionu Karkonoszy

XLIII - 2011

Wewnątrz znajdujemy między innymi teksty Przemka Wiatera (G. Hauptmann a kolonia artystów w Szklarskiej Porębie), Agaty Rome-Dzidy (Artur Ressel. Malarz w Karkonoszach - pomiędzy nowoczesnością a Heimatkunst), Iva Łaborewicza (Zniszczenia wojenne w Jeleniej Górze - 1945 r.), Staszka Firszta (Muzeum Przyrodnicze w Jeleniej Górze [cz. 1]. Lata 1954-1982), Wawrzyńca Białego (Powstanie i działalność tygodnika 'Odrodzenie' [1981]) i bardzo ciekawy opis Mateusza Pazgana pt. "Dzieje Zabobrza w Jeleniej Górze na łamach tygodnika 'Nowiny Jeleniogórskie' w latach 1960-2010".

Ponadto liczne ciekawe prace historyczno-wspomnieniowe, stałe rubryki (In Memoriam, Recenzje, Kronika Roku 2010, etc.) i rzecz nowa: dział nazwany "Literatura".

Rocznik nr 43 ma objętość 308 stron, wydawcą jest Towarzystwo Przyjaciół Jeleniej Góry, przy wsparciu (dodajmy - bardzo mizernym) Miasta Jelenia Góra.

Meanwhile in Szklarska Poręba

2012-01-27T07:15:00.000+01:00

Pictures© by Saba "Połowinka"™. 25.I.2012

Szczypta romantyzmu

2012-01-23T05:56:00.000+01:00

Styczniowy wieczór w Jeleniej Górze: Kościół Garnizonowy (dawny Kościół Łaski)

Marienburg (ale nie Malbork!) koło Hanoweru

2012-01-20T17:31:00.000+01:00

Podczas naszego pobytu w Pattensen (o którym poniżej pisałem, w związku z dzwonem z kościoła kowarskiego) Gospodarze pokazali nam także okoliczne atrakcje, w tym historyczne. I tak trafiliśmy do zamku Marienburg opodal Nordstemmen i Hildesheim. Piękna to budowla, rozległa i bogata. Odnosząc jej architekturę do naszych okolic, moim pierwszym (szybko zweryfikowanym) wrażeniem było pomieszania pałacu mysłakowickiego z pałacem w Bobrowie - przy monumentalizmie Książa

O pałacu słów kilka: sylwetka zamku Marienburg rysuje się malowniczo na południowo-zachodnim zboczu Góry św. Marii. Liczne wieżyczki zamku już z daleka wyłaniają się z łagodnie pofałdowanej doliny rzeki Leine. Była rezydencja letnia, podarek urodzinowy hanowerskiego króla Jerzego V (z Welfów) dla małżonki Marii, został zbudowany w latach 1858-1867 przez dwóch znanych architektów z tzw. Szkoły Hanowerskiej, Conrada Wilhelma Hase (1818-1902) i Edwina Opplera (1831-1880). W ostatniej fazie budowy, w 1866 roku, Hanower zajęła armia pruska, w wyniku czego budowla nigdy nie osiągnęła zamierzonego stanu końcowego. Dziś zamek Marienburg zaliczany jest do najważniejszych zabytków architektury neogotyckiej w Niemczech.

Urzekająco zróżnicowane fasady i różnorodne kształty wieżyczek i dachów są wcieleniem marzeń o zamku z bajki.

By utrzymać zamek obecni właściciele (książęta hanowerscy Ernst August i Christian) sprzedali w 2005 r. na aukcji przeprowadzonej w Domu Aukcyjnym Sotheby's większość wyposażenia zamku, w tym liczne dzieła sztuki. Aukcja przyniosła w sumie 44 miliony €, z części pieniędzy utworzono fundację, która zajmuje się utrzymaniem zamku.

Możliwe jest zwiedzanie wnętrz zamkowych, niestety dopiero od marca - tak więc zadowolić musieliśmy się spacerem u podnóża murów obronnych. Ale i tak wrażenie przepyszne...

Sanie bardzo rogate na Podgórzu w Kowarach

2012-01-17T19:36:00.002+01:00

Poprzedni post był kowarski, więc tematu nie zmieniam. W sobotę najbliższą (21 stycznia) impreza, co się zowie: XI Międzynarodowy Zjazd Saniami Rogatymi. Będzie wesoło, smacznie, a pewnie i trunkowo... Warto!

Zapisy na stronie: http://sanierogate.kowary.pl/

Addendum: Zdjęcia z imprezy

Sanie rogate Kowary 2012

A jeśli ktoś woli "po czesku" - tego samego dnia w Jilemnicach odbędzie się podobna impreza saneczkarska: "Krasojízdy na rohačkách, ale i rejdách, vlčkách a dalších starých saních". Do wyboru, do koloru...

Dzwon z Kowar w Emsdetten - historia przemieszczania

2012-01-16T19:51:00.001+01:00

W niewielkim miasteczku Emsdetten (w burscapium, czy też Bauerschaft Ahlintel) pomiędzy Münster (Monastyrem) a Osnabrück, w wieży kościoła katolickiego p. w. św. Konrada von Parzham, wzniesionego w latach powojennych (w 1949 lub 1951 r), wiszą 3 dzwony, a pośród nich ten, o którym tutaj kilka słów.

Pod koniec II wojny światowej władze III Rzeszy nakazały dostarczenie dzwonów kościelnych (głównie z kościołów katolickich) z wielu miasteczek i wsi do zakładów Kruppa w Essen, w celu ich przetopienia i przerobienia na amunicję. Również kościół katolicki w Kowarach polecenie to musiał wykonać.

Wojna dobiegała końca, zakłady Kruppa zostały zbombardowane, na dziedzińcu fabryki ocalały liczne dzwony, a pośród nich także duży dzwon z Kowar, odlany w 1634 r., opatrzony (co na zdjęciu) herbem miasta i napisem okólnym: Sigillum Civitata Metall. Schmideberg. Moim zdaniem napis zawiera błąd gramatyczny, ale nie jest filologia klasyczna moją specjalnością, a w wolnym tłumaczeniu wers ten brzmieć może: Pieczęć Miasta Górniczego Schmiedeberg (Kowary). Kościół, w którym dzwon wisi obecnie, wzniesiony został po wojnie przez ostatniego niemieckiego proboszcza kościoła rzymsko-katolickiego w Kowarach Wilhelma Haunschilda, który wraz z innymi mieszkańcami miasta w latach 1945–1946 został przymusowo wysiedlony ze swojej Ojczyzny. W jaki jednak cudowny sposób ów duchowny odnalazł u Kruppa w Essen, pośród setek innych dzwonów, ten właśnie, który pochodził z jego ojczystego miasta?

Będę „grzebał” w tej historii, bo W 2013 r. Kowary obchodzić będą 500-lecie nadania praw miejskich - i warto uzupełnić najnowszą historię miasta o ten niezwykły epizod.

(O innych wydarzeniach, związanych z wyjazdem do Pattensen k./Hanoweru napiszę w niedługim czasie)

Kościół pw. św. Konrada w Emsdetten-Ahlintel

Od lewej: pani Edeltraud Anders, pan Lehmann (dawni mieszkańcy Kowar)
i małżonka pana Lehmanna w kościele katolickim w Emsdetten-Ahlintel

Dzwon ze Schmiedebergu w całej okazałości

Z lewej: pani Bertels, opiekująca się kościołem, dzięki której mogliśmy wdrapać się na wieżę; pani Edeltraud Anders, jej małżonek Kurt, pan Lehmann i burmistrz Kowar, pan Mirosław Górecki.

Link: Trzy lata temu w Pattensen

Kościół Łaski "wiosenną" zimą roku 2011

2011-12-27T16:56:00.000+01:00

Gdy wczesnym, niemal wiosennym popołudniem dzisiejszego pobożonarodzeniowego dnia wracałem z "Majówki" na Zabobrze, nasz Kościół Garnizonowy ukazał mi się oświetlony promieniami słońca pośród bezlistnych o tej porze roku drzew. Postanowiłem więc przypomnieć raz jeszcze genezę jego powstania, genezę budowy POZA miastem Jelenia Góra ewangelickiego Kościoła Łaski. Teksty - z Kronik Jeleniogórskich.

Zgodnie z paragrafem 10 Konwencji z Altranstädt [Jego Cesarska Wysokość nie sprzeciwi się, gdy Jego Wysokość, król Szwecji i inni władcy i stany wyznania augsburskiego poproszą i ustalą większą wolność religijną dla Ślązaków, jak miało to miejsce w Pokoju Westfalskim] Cesarz zgodził się na budowę sześciu nowych kościołów przy miastach Żagań, Kożuchów, Jelenia Góra, Kamienna Góra, Cieszyn i Milicz, które nazwane zostały Kościołami Łaski (Gnadenkirche).

Łaska ta została sowicie wynagrodzona, albowiem wymienione miasta zapłacić musiały 370.000 talarów, z których spora część pochodziła z dobrowolnych datków. Rozporządzenie wykonawcze do paragrafu 10 brzmiało: Jego Cesarska i Królewska Wysokość w swej bezgranicznej łaskawości pozwoli i dopuści, by wierni wyznania augsburskiego otrzymali – poza zbudowanymi na mocy Pokoju Westfalskiego na przedmieściach Świdnicy, Jawora i Głogowa trzema kościołami – także sześć innych kościołów wraz z odpowiednimi szkołami, na sposób wymienionych wyżej kościołów [...] Wybudowane zostaną w miastach na oznaczonych miejscach bez przeszkód i warunków. Równocześnie [...] Jego Cesarska Wysokość wyznacza następujące miejscowości: w Jego księstwie żagańskim pod miastem Żagań, w Jego księstwie dziedzicznym głogowskim pod miastem Kożuchów, w Jego księstwie dziedzicznym świdnickim i jaworskim pod miastami Jelenia Góra i Kamienna Góra, w wolnym księstwie Milicz przed miastem Milicz i w Jego księstwie dziedzicznym cieszyńskim pod miastem Cieszyn

Zezwolenie na budowę Kościoła Łaski i szkoły przekazał jeleniogórskiemu mieszczaństwu starosta krajowy hrabia Schafgotsch już 13 lutego 1709 r. Spośród wielu zaproponowanych lokalizacji wybrano pole rolne Kämmera, leżące daleko poza Bramą Wojanowską [...]

22 kwietnia 1709 r. cesarscy pełnomocnicy zatknęli na placu budowy Laskę Łaski (tyczkę z cesarskim dwugłowym orłem) [...]

4 czerwca 1709 r. nastąpiło wmurowanie kamienia węgielnego. [...] Po odśpiewaniu pieśni: Ciebie chwalimy! kielnię chwycił starosta von Spiller, trzykrotnie rzucił wapno na kamień węgielny i uderzył weń młotkiem. To samo uczynili członkowie kolegium kościelnego i murarze. Następnie pastor Knorr wygłosił przemówienie (wydane później drukiem), a pastor Gerber udzielił błogosławieństwa. [...]

9 października 1715 roku na wieży osadzona została kula wraz z otoczonym promieniami krzyżem. Kulę tę o średnicy trzech łokci i objętości 18 korców wykonał miejscowy kowal miedziany David Wenzel, natomiast kowal Elias Wenzel był wykonawcą krzyża z żelaza długiego na 9 łokci, szerokiego na 3 łokcie i ważącego 7 cetnarów [...]
W 1718 r., w dziewięć lat po wmurowaniu kamienia węgielnego, budowa osiągnęła taki etap, że można było wyposażyć i poświęcić kościół. Uroczystość odbyła się 9 maja 1718 r. O godzinie 6 nad ranem pastor Müller odmówił modlitwę w kościele tymczasowym. Następnie uczniowie szkół wraz z nauczycielami, duchowieństwem, przewodniczącymi i delegatami oraz przewodniczącymi cechów przeszli z tymczasowego kościoła do nowego, przy czym pierwszy przewodniczący kolegium, Glafey, niósł cesarski Znak Łaski, który został ustawiony przy ołtarzu, gdzie znajduje się do dziś.

Naj

2011-12-23T07:13:00.003+01:00

"Ścieralność Kolei Izerskiej"

2011-12-20T06:42:00.001+01:00

Siąść i płakać? Zębami zgrzytać? Włosów resztkę z łysej głowy rwać? Sami zresztą Państwo zadecydują, zapraszam do lektury...

Wyremontowana w ubiegłym roku (tak zwana) kolej izerska, czyli linia ze Szklarskiej Poręby do czeskiego Harrachova po raz kolejny w swej przebogatej historii wzbudza kontrowersje. I nie pomaga tutaj fakt, że od lat kolejowych szlaków w naszym kraju ubywa, więc raczej każdy przypadek tendencji odwrotnej powinien być przyjmowany z radością. Jeśli chodzi o kolej izerską odwrotnie nie jest.

Najpierw traktowano ją jako zagrożenie dla turystycznego potencjału Szklarskiej Poręby. A polegać ono miało na tym, że turyści ze Szklarskiej wyjadą na czeską stronę... bezpowrotnie. Ten absurd bardzo długo traktowano jako argument, także na rożnych szczeblach samorządowych dyskusji.

Kiedy w końcu przywrócono ruch na tej trasie, media tuż po wypowiedzi wicemarszałka Jerzego Łużniaka, podniosły krzyk o bezcelowości inwestycji, bo będzie trzeba do niej dopłacać, ze względu na deficytowość. Cóż tak jak bezwzględnie do wszystkich połączeń kolejowych. W świetle tych stawianych także dziś pytań o celowość inwestycji, dochodowość linii i potrzebę sięgania po unijne dotacje trzeba by było odpowiedzieć ni mniej ni więcej tylko: "Głupia Unia dała pieniądze a wcześniej ktoś tak samo głupi opracował i uchwalał Strategię Rozwoju Dolnego Śląska, traktując przejazd kolejowy przez przełęcz w Jakuszycach jako jedną z "bram otwarcia granic".

Dziś jesteśmy chwilę po kolejnych publikacjach, kolejnej wypowiedzi marszałka Łużniaka. [...] Nie ma już czym po niej jeździć, bowiem za bardzo i za szybko zużywają się tam nowoczesne pociągi a konkretnie... koła się ścierają. Jest taka wyjątkowa zależność w temacie kolei izerskiej, ktoś udzieli absurdalnej wypowiedzi, zaraz jest ona z lubością powtarzana w większych kręgach. I choć brzmi to jak żart, okazuje się, że wiele osób w regionie wierzy w to, jakoby na łukach brakowało prowadnic a promień łuków był zbyt mały co zwiększa ścieralność kół. [...] Łuki, rzeczywiście są małe ale nie jest to jedyna linia obsługiwana przez tak samo nowoczesne szynobusy, o małym promieniu łuków. Wymieńmy chociaż linię przez Gryfów czy Lwówek Śląski i tam pojazdy szynowe serii SA radzą sobie bez zarzutu. [...] O wiele bardziej istotny jest fakt ograniczenia prędkości szlakowej na odcinku Szklarska Poręba - Piechowice do 20km/godz., ze względu na fatalny stan torowiska. To na tym fragmencie należącym do PLK, wracające z Czech szynobusy, jadą z żółwią prędkością a mając na uwadze jego górski charakter sprowadza się do do ciągłego hamowania. Ale czy powołana do zbadania szczególnej awaryjności taboru na izerskim szlaku, specjalna komisja, weźmie to pod uwagę?

Od 21 grudnia obsługę linii Jelenia Góra- Szklarska Poręba od Przewozów Regionalnych przejmą Koleje Dolnośląskie.

Natomiast od 11 grudnia z Harrachova do Szklarskiej Poręby zajeżdżają czeskie motoráčky Viamontu, którym nie straszne tory, łuki, prowadnice i... co bardzo istotne: nie ścierają się im koła.

Autor: Robert Kotecki
Źródło: Gazeta Regionów
Powiązane: Kolej w Szklarskiej Porębie.

Eisenmängera "Kronika Kowar" wydana!

2011-12-12T11:32:00.003+01:00

Rad jestem ogromnie, miałem bowiem zaszczyt niewątpliwy książkę tę tłumaczyć. To kolejna miejska kronika w moim tłumaczeniu (po czterech "Kronikach Jeleniogórskich"), która ujrzała światło dzienne. Po 2 latach od chwili ukończenia pracy translatorskiej...

Burmistrz Miasta Kowary

i Dyrektor Biura Związku Gmin Karkonoskich

zapraszają

na spotkanie promujące książkę pt.

“Historia Miasta Kowary w Karkonoszach”

spisaną przez Theodora Eisenmängera

i po raz pierwszy, po 111 latach wydaną w całości w języku polskim.

Spotkanie odbędzie się 16 grudnia 2011 r. o godz. 17:00

w DW “Przedwiośnie” w Kowarach (ul. Górnicza 22).

Burmistrz Miasta Kowary

Mirosław Górecki

oraz

Dyrektor Biura

Związku Gmin Karkonoskich

Witold Szczudłowski

Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze - nowe szaty (odsłona I)

2011-12-09T21:23:00.001+01:00

Consummatum est! - chciałoby się zawołać; i pociągnąć norwidowskie "O! Ty - Doskonałe - wypełnienie, jakikolwiek jest Twój, i gdzie?.. znak...". Lecz nie, to jeszcze nie ten etap.

Dzisiaj otwarto... nie, raczej: uchylone zostały drzwi do zmodernizowanego Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze. Obiekt został zamknięty dla Zwiedzających 12 marca 2011 r., od tego czasu trwały bardzo intensywne prace budowlane, a dla Muzealników był to czas wytężonej pracy "delegacyjnej" (liczne kolekcje wystawiane były w innych miastach, w zaprzyjaźnionych placówkach lub salach wystawienniczych), pracy logistycznej (plany nowego muzeum należało wypełnić treścią) i pracy biurokratycznej, związanej ze zbiorów usystematyzowaniem "na nowo".

Kilka dni temu zakończył się najważniejszy etap rozbudowy i przebudowy Muzeum Karkonoskiego. Po morderczej walce z pobudowlanym... brakiem ładu (eufemizuję nieco) pani dyrektor Gabriela Zawiła mogła wreszcie zaprezentować wcale licznej "ekipie" zaproszonych Gości "nowe szaty" tej zacnej instytucji kultury. Pośród przybyłych znaleźli się przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego naszego województwa (a więc instytucji nadrzędnej dla Muzeum), a także: pan Marcin Zawiła, Prezydent Miasta Jelenia Góra (prywatnie: małżon pani Gabrysi), niedawna jego zastępczyni (obecnie posłanka Seymowa), przedstawiciele władz powiatowych ze Starostą na przodku, pracownicy Urzędu Miasta, ludzie kultury, liczni byli i obecni pracownicy muzeum (z niedawnym jego dyrektorem, Stanisławem Firsztem), a także wielce zacne grono lokalno- i ponadlokalno-medialne.

Byli też - co cieszy bardzo - przedstawiciele Riesengebirgsverein z Monachium i Görlitz. To ważne, albowiem przed I Wojną Światową to właśnie Riesengebirgsverein muzeum to wybudowało i prowadziło, aż po kres niemieckiej obecności na Dolnym Śląsku (nie licząc Görlitz). Przytoczę słowa Hugo Seydela, muzeum tego pomysłodawcy i twórcy: "Dziełem, któremu jako członek władz Towarzystwa Karkonoskiego poświęcałem się ze szczególnym oddaniem i miłością przez 34 lata, było utworzenie Muzeum Regionalnego w Jeleniej Górze. [...] 3 czerwca 1912 r. rozpoczęły się prace budowlane. Najpierw należało wykonać prace ziemne. Teren opada tu w kierunku miasta, a więc na północ; wykopana ziemia układana była w taki sposób, by podwyższyć miejsce, w którym stanąć miała chata wiejska, podkreślając jej górski charakter. Kamienica mieszczańska położona miała być wyraźnie niżej. Pofałdowany teren ogrodu otrzymał dzięki temu przyjemny widok". "Das Museum des Riesengebirgsvereins" otworzono uroczyście w kwietniu 1914 roku.

Niemal w stulecie tego wydarzenia muzeum otwarte zostało - w roboczej jeszcze postaci - po raz wtóry (nnnno, po raz trzeci: tuż po II WŚ również była przerwa, ale to całkiem inna historia...).

A więc: Consummatum est! Jednak na realizację dalszej części norwidowskiego cytatu [O! Ty doskonałe wypełnienie] przyjdzie nam jeszcze poczekać.

Pierwszą zapowiedzianą wystawą jest "czasówka" - ale jaka! Otóż niemal we wszystkich salach muzealnych zapanuje SZKŁO. Sól tego Muzeum, jego duma największa i chluba (wszystkich znajomych i przyjaciół z muzealnych działów pozaszklanych o wybaczenie proszę; takim widzę to nasze muzeum).

Data wernisażu tej wystawy to 14 stycznia 2012.

I dopiero później, równolegle z jej trwaniem; z wolna i z nieśpiesznym namysłem powstawać będą wystawy stałe, do których byliśmy przecież przyzwyczajeni. Jednak nic już nie będzie, jak niegdyś - no, może poza eksponatami. Ale i one - w nowych szatach, w nowych gablotach i w świetle świeżym; we wspaniałym blasku Nowego Muzeum - wywrą na nas zupełnie inne, wielkie wrażenie.

Jestem tego pewien, gdyż w głosach tych Pracowników muzeum, z którymi dzisiaj rozmawiałem, słyszę i zapał, i wielką chęć do pracy TWÓRCZEJ muzealniczej, i... odrobinę niepewności. Bo wszystko, co nowe - nawet jeśli piękne, jeśli lepsze - napawa nas odrobinką obawy...

Pani Gabrieli Zawiłowej, wszystkim Kustoszom, Kierownikom i Pracownikom muzeum życzę tego, czego życzyłbym sobie: wspaniałych ekspozycji, ciekawych aranżacji i genialnych pomysłów. I jeszcze jednego Wam wszystkim życzę, bo ważne to nad wyraz: by Urząd Zwierzchni, Marszałkowski, nie skąpił środków finansowych, by nie zatrzymał się w pół drogi.

Panie Marszałku Województwa! Kto dom, przybytek kultury wybudował; ten MUSI znaleźć wystarczające i obfite (acz na miarę szyte) fundusze, by ów dom, ów przybytek wypełnić GODNĄ TREŚCIĄ. Ludzi w jeleniogórskim Muzeum Karkonoskim masz Pan najlepszych (o dotychczasowych wydatkach można przeczytać tutaj).

No i kilka zdjęć, za których jakość nie najlepszą przepraszam - i śpieszę wytłumaczyć: zupełnie nie miałem koncepcji na plany i ujęcia; tak oszołomiony byłem tym, co widziały moje oczy, że nie potrafiłem zmieścić tego widoku w obiektywie. Lepsze będą, obiecuję, przy najbliższej nadążającej się okazji. Na razie więc to, co jest...

Popiersie Hugo Seydela, Praojca Muzeum Karkonoskiego

Chata Karkonoska - osłonięta szkłem, zadaszona szkłem. Jak zniesie niewolę zamknięcia po ponad stuletnim przebywaniem na świeżym powietrzu...?

Marcin Zawiła - Prezydent Miasta, tu: niemal "Gromowładny" z rękawa...

Kilka "przypadkowych" ujęć wnętrz nowych - nie sposób ogarnąć ich na jednej panoramie

Tu będzie królestwo Stefanii Żelasko - królestwo szkła artystycznego

Gabriela Zawiłowa między kamerą a makietą (Kościoła Łaski w Jeleniej Górze)

Wędrowanie w Górach Kaczawskich

2011-11-19T19:02:00.001+01:00

Nie pamiętam takiego listopada, jak ten tegoroczny. Przez ostatnie 19 dni niemal codziennie świeci słońce, a poranne mgły i przymrozki znikają grubo przed południem.

Wybraliśmy się więc w Góry Kaczawskie, te najbliższe: na Górę Szybowcową, na Skibę, Łysą Górę, do Dziwiszowa. Było prześwietnie: pogodowo, wędrówkowo, krajobrazowo i - przepięknie widokowo. Ani przez chwilę nie zbrukaliśmy się wędrowaniem wyznaczonymi szlakami: aż do Dziwiszowa szliśmy "na szagę", przez opustoszałe już przecież pola i łąki, przez gęste zarośla, głogowe gaje i pyszne lasy bukowe, brzozowe i świerkowe. A cośmy pooglądali - to poniżej. Warto było, mimo mojego nadwyrężonego kolana.

Strona internetowa panny Frody: https://frodka.wordpress.com/

Strona internetowa Dziwiszowa: http://www.dziwiszow.pl/

Strona Mikrostacji na Łysej Górze: http://www.aesculap.com.pl/lysa_gora.html

I jeszcze odnośnik z tematem związany:
Michała Rażniewskiego relacja filmowa z Łysej Góry, nagrana tego samego dnia
.

Poranek bardzo listopadowy

2011-11-09T19:39:00.005+01:00

Dzisiejszy ranek długo otulał się mgłą: gęstą, początkowo szarą, w miarę upływu czasu różowiejącą od wschodzącego, niewidocznego niemal słońca. Dużo melancholii, dużo baśniowych klimatów stało się Frody i moim udziałem na porannym spacerze. Za 2 dni Święto Niepodległości - z założenia radosne i w taki sposób obchodzone są podobne święta w innych krajach. U nas jednak jest inaczej: nadęcie lub zapowiedzi bijatyk ulicznych; politykowania zamiast uśmiechu. Oczywiście nie zabraknie Smoleńska, bo kolejna miesięcznica już jutro, w wigilię Jedenastego Listopada.

Kocham jesień nierozmazaną, taką polską: złotą. Ale i takie poranki jak ten dzisiejszy potrafi zachwycić.

Przeminęła Konferencja n/t mijających krajobrazów

2011-11-06T07:03:00.000+01:00

W archiwach znajdzie się niechybnie notka: „W dniu 5 listopada 2011 r. w Jeleniej Górze odbyła sie Konferencja...”. Liczne są: i archiwa, i notatki... i konferencje; a jednak ta sobotnia warta jest notki nie tylko „ad acta”. Wcale nie najważniejszą przyczyną „godności uwagi” są jeleniogórskie (i pozajeleniogórskie) tuzy, które podczas sympatycznego sympozjum głosiły ex cathedra rzeczy zajmujące, acz dość pospolite: w końcu słuchacze licznie zgromadzeni nie spod sroczego ogona byli; z tematyką obeznani i – co widać było – sednem sprawy zainteresowani.

Pozwolą Państwo, że wprzódy kilka słów bardzo subiektywnych, a później dopiero relacja. Najsampierw więc przypomnę wezwanie tej konferencji, bo czytając moje wywody pomyślą Państwo jeszcze, że na zupełnie innej konferencji byłem, niż wspominana juz w poprzednim poście:

MIJAJĄCE KRAJOBRAZY ZIEMI JELENIOGÓRSKIEJ

Jest to jedno z dość pokaźnego cyklu spotkań regionalnych w ramach odbywających się w okresach dziesięcioletnich Kongresów Krajoznawstwa, których niejako pożywką są właśnie takie, jak wczorajsze spotkania regionalne. Tu wielki „szacun” (wiem, słowo niekoszerne) dla ZG PTTK i przewodniczącego jego Komisji Krajoznawczej doktora Józefa Partyki (nb. z-cy dyrektora Ojcowskiego Parku Narodowego) za działania na tym polu (polu wielce krajobrazowym) podejmowane. No, ale do rzeczy (by Regince „Ad Rem” nie wypominać):

Krzysztof Tęcza spotkanie moderował i z wdziękiem wrodzonym prowadził.

Pierwszym mówcą (od razu z grubej rury!) był zaś Marcin Z., znany również pod pseudonimem „Prezydent Jeleniej Góry”. Ciekawie było, albowiem zapodał Marcin w programie, że wystąpi z referatem-niespodzianką. Była ona, istotnie, tyle że Prelegent (pleno titulo) w ferworze udanej niezwykle walki z językiem mówionym niemal o niej zapomniał.

A mówił o ludziach. O Ludziach mówił. Podkreślał, jak wielkie znaczenie dla kształtowania krajobrazu społecznego mają osoby ten krajobraz moderujący, opisujący, dokumentujący. Mówił o ewolucji świadomości mieszkańców Ziem Zachodnich (zabolało mnie, gdy całkiem serio – nie w przenośni – użył terminu „Odzyskanych”), o lękach i niepewności pierwszych osadników (kolonistów?) powojennych, o sile i – jednak – mądrości komunistycznej propagandy, wybijającej wielkimi literami pojęcie „piastowskości” naszych ziem. Wspomniał o Sekulskim, wielkim utrwalaczu piastowskiej legendy Śląska, wymienił (co oczywiste) Tadeusza Stecia i jego, napisaną wspólnie z Wojciechem Walczakiem, „Monografię krajoznawczą” Karkonoszy, która była pierwszą (wielce udaną) próbą odejścia od obowiązującego po 1945 r. sposobu opisywania historii tych ziem. Poszedł następnie Marcin tropem swoich pasji historycznych: wspominał ludzi wielkich, których los wojenny i powojenny w te strony rzucił, a o których zdarza sie nam zapominać. Padły więc nazwiska Bolesława Tomaszewskiego (ps. Ostroga), Jana Ładosia czy Jana Koprowskiego. Nie kojarzą Państwo? Odsyłam więc do Słownika Biograficznego Ziemi Jeleniogórskiej. I jako niedawny jeszcze dyrektor Książnicy Karkonoskiej zwrócił się Marcin z prośbą do Słuchaczy (ale również – jak sądzę – do wszystkich innych) o czynny udział w Słownika tego redagowaniu. Mówił Wielce Szanowny Prezydent długo. Limit czasowy przekroczył po wielokroć.

A gdy skończył, rozległ się pomruk: „A gdzie niespodzianka?”. Była ci i ona, niezbyt wprawdzie imponującą, ale ciekawą: otóż wygrzebał Zawiła księgę wklejkową z artykułami prasowymi dotyczącymi Cieplic, utworzoną na zlecenie dyrekcji uzdrowiska w latach pięćdziesiątych. I z księgi tej zacytował krótko, bardzo krótko, albowiem – jak wspomniałem – czas jego wystąpienia minął dawno.

Kolejnym mówcą był doktor Józef Partyka, który przedstawił ideę odbywających się co 10 lat Kongresów Krajoznawczych i organizowanych w trakcie owych dziesięcioletnich interwałów Konferencji Krajoznawczych. Dobrze mówił pan doktor, zajmująco.

Dr Józef Partyka

Na scenę zaproszono naszego dyrektora od lokalnych założeń parkowo-narodowych: Andrzej Raj o ingerencji człowieczej architektury w krajobraz karkonoski. Nie mogło zabraknąć sztandarowego przykładu: „hotelu na Gie” w Karpaczu, wspomniał Andrzej o niebieskim pudle Polcoloritu w Piechowicach. Niezwykłe w jego referacie (dla mnie niezwykłe) było podanie Sobieszowa jako przykładu harmonijnego, nieingerencyjnego rozwoju siedliska ludzkiego (u stóp enklawy KPN-u). Sporo ciekawych zdjęć i materiałów „rzuconych” na ekran.

Andrzej Raj, też dr

Była też mowa o szlakach turystycznych, o ich roli w krajobrazu obrazie... pikczerze, znaczy: „Układanie kostki, kamieni to nie tylko kwestia komfortu dla turystów. Po tak ułożonej drodze (bo juz nie ‘ścieżce’) turyści chodzą, nie zbaczając na boki, nie wydeptując ścieżek równoległych. Przed ułożeniem kostki na odcinku górna stacja wyciągu na Kopę – Dom Śląski ciąg szlaku był obniżony o 1,5 metra w stosunku do sąsiedztwa kosodrzewinowego: poprzez „wydeptanie”, wypłukanie i rozmycie gleby”. Aż niewiarygodne!

Polecę teraz hurtem bardziej, bom nie wszystkich referatów wysłuchiwał: kolejnym mówcą był Staszek Firszt, dyrektor Muzeum Przyrodniczego w Jeleniej Górze, następnie o archiwaliach turystycznych opowiadał Ivo Łaborewicz. Przemek Wiater – a jakże – o Walonach, a Jaro Szczyżowski o Willu-Erichu Peuckercie. Niezwykle ciekawie o Chojniku mówił vice-szefu naszego PTTK-u, Andrzej Mateusiak. Przepiękne ukuł też (przejęzyczając się) określenie: „ochrońcy przyrody”. O tramwajach jeleniogórskich, malowniczych i pięknie wpisanych w krajobraz wykładał Czarek Wiklik.

Stanisław Firszt

Od lewej: Przemek Wiater, Jaro Szczyżowski, Jędrzej Hałatek

Andrzej ("Ochrońcy Przyrody") Mateusiak

Walon Naczelny (ale nie: Główny)

W przerwie pięknie zagrali „Szyszaki” w składzie: Aleksandra Jurczenko, Zbigniew Jurczenko, Maciej Gałęski, Witold Stambulski, Marek Piwowarski. No i bufet... był, bogaty.

Warto było poświęcić tych kilka godzin na posłuchanie niezwykle ciekawych przemówień

Mimo wszystko: było bardzo ciekawie

Zresztą samych organizatorów zaskoczyła liczba konferencjobiorców: niewielka sala w Książnicy wypełniona była ponad brzegi. I dużo „czerwonych”, bardzo dużo. Chwała przewodnikom sudeckim za to, że nie ustają w samokształceniu. Szkoda tylko, że pośród nich tak mało było przewodników „nowej generacji”. Młodzieży, wierzcie mi, internet to nie wszystko; a bycie Przewodnikiem Sudeckim, to coś więcej, niż trzy paczki dniówki.

A propos "dniówki przewodnickiej": bufet konferencyjny

Konferencja warta sobotniego przedpołudnia

2011-11-04T09:35:00.000+01:00

Nasze zachodniosudeckie PTTK organizuje w sobotę, 5 listopada 2011 r., bardzo ciekawy cykl wykładów pod tytułem

MIJAJĄCE KRAJOBRAZY ZIEMI JELENIOGÓRSKIEJ

Wykłady wygłaszane będą w Książnicy Karkonoskiej, przy ulicy Bankowej 27

Poniżej program Konferencji

mijajace_krajobrazy_2

Smaczek nieoczekiwany: jeden z prelegentów zupełnie przypadkowo dowiedział się wczoraj ode mnie, że ma wygłosić na tej konferencji wykład. PTTK "żondzi"...

Zaduszkowy poranek - obiektywem

2011-11-02T16:21:00.000+01:00

Nad Kotliną zawisł ciężki całun mgły; gdy wychodziłem z domu przed godz. 7.00, nie sądziłem, że uda mi się zrobić jakieś godne zapamiętania zdjęcie. A jednak...

Godzina 7.12 - przez gęstą mgłę usiłuje przebić się słońce

W tym krajobrazie zabrakło mi tylko Hobbitów... czy na pewno ich nie było?

Możliwe jest wszystko, nawet słupy unoszące się w powietrzu

Złota kula

Froda w kolorach jesieni

Sepia brzóz

Babiego lata wspomnienie przymarznięte

Brama ku słońcu, pod czerwonymi dębami

Baśń

Dzień Szczególny

2011-11-01T10:26:00.000+01:00

Pierwszy dzień listopadowy to bardzo szczególna data - wspomnieniowa, melancholijna nieco, o szczególnym nastroju. Wspominamy Zmarłych, odwiedzamy Ich groby; często zasiadamy w szerszym, niż zwykle gronie do posiłków - i snujemy historie o tych, których przy stole zabrakło. To dobry dzień, to Dzień Pamięci. Niegdyś kościół rzymskokatolicki obchodził dzień Wszystkich Świętych 13 maja, w VIII wieku Grzegorz III przeniósł to święto na 1 listopada z przyczyn bardzo praktycznych: wiosną nie sposób było wyżywić wszystkich pątników, przybywających do Rzymu. W naszej strefie klimatycznej jest to dzień, w którym definitywnie odchodząca Złota Jesień pozostawia Przyrodę w stanie takiej właśnie melancholii.

Poranek swoim niezwykłym światłem, mgłą opadającą i wspaniale wynurzającym się zza srebrnej zasłony słońcem wpisywał się w ten Dzień Wspomnieniowy.

O zmierzchu wybraliśmy się na maleńki cmentarzyk w Jeżowie Sudeckim

Gmina Mysłakowice filmowo - przecudnie!

2011-10-28T12:38:00.000+02:00

Dawno już nic tak mnie nie uradowało, jak ten film; film reklamowy - o gminie mysłakowickiej, do której przecież mam szczególny sentyment.

Pewnie; można przyczepić się do tego, czy innego szczegółu - jednak całość to bardzo profesjonalnie i z wyczuciem zrobiona prezentacja jednego z najatrakcyjniejszych zakątków Dolnego Ślaska (od siebie dodam: "a nawet całej Polski") z przepięknymi kadrami i widokami.

Gdy tylko uporam się z bieżącymi tłumaczeniami (które - by strawestować Obywatela G.C. "robię dla pieniędzy"), zasiadam do przetłumaczenia tekstu na język niemiecki i opatrzenia filmu napisami w tym języku (co - by wykazać własne frajerstwo - wykonam pro publico bono).

A teraz zapraszam na film!

Film ze strony http://vimeo.com/30853475 - tam też w oryginalnym rozmiarze i - to bardzo ważne! - we wspaniałej jakości. Niestety u mnie Vimeo bardzo źle się odtwarza, stąd takie rozwiązanie.

Dolnośląska Nagroda Kulturalna dla Towarzystwa Przyjaciół Jeleniej Góry

2011-10-19T14:39:00.001+02:00

Na stronie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego ukazała się obszerna informacja o Insygniach Dolnośląskich, w której niejako mimochodem napisano także o laureatach SILESIA 2011. Wśród nich znalazło się Towarzystwo Przyjaciół Jeleniej Góry:

Towarzystwo Przyjaciół Jeleniej Góry - organizuje odczyty, spotkania z ciekawymi ludźmi, uczestniczy w wielu sesjach naukowych i innych spotkaniach na forum dolnośląskim i ogólnopolskim. Wysuwa szereg inicjatyw, z których sporo doczekało się realizacji, m.in. „Wrzesień Jeleniogórski" — coroczne święto miasta i okolic, składające się z wielu imprez, konkursy wiedzy o regionie dla dzieci i młodzieży, konkursy na najlepszą pracę magisterską związaną z regionem. Towarzystwo nadawało też tytuł „Zasłużony dla powiatu jeleniogórskiego", fundowało tablice pamiątkowe, czy też przyznawanie tytułów honorowego mieszkańca Jeleniej Góry i nagród Miasta Jeleniej Góry. Ważną inicjatywą okazały się, organizowane od 6 lat, spotkania wspominkowe „Byli wśród nas...".

Nie ma słowa o wydawanym przez Towarzystwo od 42 lat "Roczniku Jeleniogórskim", który jest niezwykłym zapisem współczesnej historii miasta, ale także spojrzeniem w jego najdawniejszą przeszłość. Szkoda, że o tym zapomniano.

A ponieważ w imieniu Towarzystwa nagrodę odebrał jego prezes, a równocześnie szef jeleniogórskiego oddziału Archiwum Państwowego, Ivo Łaborewicz (co widać na zdjęciu!), to przy tej okazji słówko o innym wydarzeniu, które będzie miało miejsce jutro, 20. października 2011 r.: oto Archiwum Państwowe we Wrocławiu obchodzi 200-lecie istnienia, natomiast oddziały w Jeleniej Górze i w Lubaniu - odpowiednio 60-lecie i 50-lecie działalności Z tej okazji w siedzibie jeleniogórskiego oddziału odbędzie się krótka sesja uroczysta oraz otwarcie okazjonalnej wystawy. Jeśli nic nie stanie na przeszkodzie, będę tam i relację Państwu zdam...

Cygańska Wyspa - "My Som Rom"

2011-10-19T09:16:00.001+02:00

O projekcie "Cygańska Wyspa" zdaje się już wspominałem na blogu. W ramach działań pod nazwą “Zwykłe szanse dla niezwykłych ludzi” powstał poniższy film dokumentalny. Zapraszam do obejrzenia, zapraszam również na stronę internetową "Cygańskiej Wyspy", warto!

Bukowiec - spacer w dniu świętej Jadwigi

2011-10-16T05:44:00.000+02:00

Nasza kolejna wizyta w Bukowcu, miejscu magicznym. Któryż to już mój pobyt tam, w tej niewielkiej wiosce z tak ogromnym potencjałem, z taką niezwykłą historią? A i dzień 15 października to dzień szczególny: tego dnia przed 768. laty zmarła księżna Jadwiga z Andechs-Meran, znana nam bardziej jako Jadwiga Śląska, czczona po śmierci jako patronka Śląska, ale także patronka pojednania polsko-niemieckiego.

Nie o niej jednak, a o Bukowcu: jako, że o peregrynacjach tamże pisałem już wielokrotnie (odpowiednie odnośniki pod tekstem), dzisiaj tylko rzeczy nowe. Po raz pierwszy udało mi się zakraść do dawnych zabudowań gospodarczych (w tym: do stajni wytwornych) wzniesionych przez hrabiego i ministra Friedericha Wilhelma von Redena opodal pałacu. Z jednej strony: obraz nędzy i rozpaczy, ruinacja okrutna; z drugiej strony: wielki podziw dla pomysłu, architektury i wykonania. Jest też strona trzecia, o której poniżej, na samym dole. Pierwej: kilka zdjęć ze stajen i obór:

W bukowieckim pałacu wystawa o niebagatelnym znaczeniu, która w Kotlinie Jeleniogórskiej gości już od pewnego czasu: "Podróże w czasie - dawne widoki Śląska z kolekcji Haselbacha". O browarniku Albrechcie Haselbachu także już pisałem (właśnie przy okazji pojawienia się wystawy w Pałacu Łomnica bodaj). Jednak to właśnie pałac w Bukowcu wydaje mi się miejscem niezwykle odpowiednim do jej prezentacji: jako, że pan Haselbach kolekcjonował miedzioryty, litografie, grafiki i akwarele z obu części Śląska, Górnego i Dolnego; a najsłynniejszy właściciel bukowieckiej posiadłości, wspomniany wyżej F. W. v. Reden, był wielkim reformatorem górnictwa górnośląskiego, nadsztygarem królewskim i wreszcie Tajnym Ministrem Państwowym ds. Górnictwa i Hutnictwa (w jego herbie szlacheckim znajdujemy pyrlik); to zdaje się, że nie ma lepszej dla tej niezwykłej wystawy lokalizacji. Choćby czasowej.

Jedna z grafik z kolekcji Haselbacha, przedstawiająca założenie pałacowo-parkowe w Bukowcu

Z pałacu ruszyliśmy prostą i znaną już drogą do Herbaciarni, Opactwa (wokół stawów rybnych), a następnie wzdłuż Jedlicy do Mysłakowic. Kilka fotografii i następujących pod nimi linków do innych tekstów o Bukowcu i von Redenach zostawiam tutaj, bo niezmierną przyjemność sprawia mi każdorazowa bytność w tamtych okolicach.

Jesienna sielanka nad stawem obok bukowieckiego pałacu

Herbata (kawa?) w Herbaciarni, z ukochaną (obok Połowinki) współwędrowniczką

Klasyka (jak z grafik haselbachowych): Śnieżka z Herbaciarni

Niezwykłej urody budowla: Dom Ogrodnika w parku bukowieckim - odremontowany pysznie

Widok oddolny na Herbaciarnię, Belwederem zwaną

W drodze do Opactwa

Nasza gwiazdeczka ukochana, Froda Wędrowna Wielce

Mysłakowicki pałac królewski - ważą się jego losy

__________________________________________________
Przed rokiem w Bukowcu (24.X.2010)
O Friederike von Reden: część 1 i część 2
O remontach i rewitalizacjach bukowieckich
O koncepcji przyszłości Bukowca
O von Redenach, piórem pani Augustyn

Na koniec dokument długi, ale ważny. Warto się "poświęcić" i przeczytać, nie tylko wyrywkowo.
Koncepcja Rewitalizacji Założenia Pałacowo–Parkowego w Bukowcu

Ulica Wojska Polskiego - kolejne rewitalizacyjne podejście

2011-10-14T10:22:00.003+02:00

Ta niezwykle niegdyś reprezentacyjna aleja stała się najwyraźniej najbardziej ulubionym tematem obietniczo-politycznym w Jeleniej Górze. Pamiętają Państwo niejakiego Obrębalskiego, Marka, naszego rodzimego Obrębamę? Otóż wszystko zaczęło się za jego kadencji: na moim starym blogu poświeciłem ówczesnej obietnicy dwa wpisy i kilka komentarzy przy innych okazjach (Rewitalizacja jednej ulicy; Ulica Wojska Polskiego przed obiecaną rewitalizacją). Na niniejszym blogu wspominałem o projekcie już jako o kolejnej bajce naszej eks-prezydenckiej Obrębajki (Wybory samorządowe - "Rozum" dla Jeleniej Góry?). Wojska Polskiego straszy zaniedbaniem miejskim jak straszyła - geniusze przyrody chcieli jeno wyrwać kilka chwastów...; przepraszam: wyciąć kilka drzew starych, jak rozumiem: w ramach "witalizacji".

No i mamy podejście kolejne:

- Mogę powiedzieć z całą pewnością, że w przyszłym roku rozpocznie się rewitalizacja (ulicy Wojska Polskiego - przyp. mój). Pierwotnie przewidywaliśmy, że pracami będzie objętych 5 – 6 budynków, po ostatnich spotkaniach mamy deklaracje aż 16 wspólnot, które chcą się do tego włączyć.

Kto to mówi? Nowo "wypieczona" posyłanka do warszawskiego bundestagu, pani Zofia Czernow, słynąca przecież ze skutecznej i nieodwracalnej "rewitalizacji" choćby jeleniogórskiego Aniluxu. W tym wypadku taka zapowiedź jest dla "niezatapialnej Zośki" całkowicie bezpieczna: jej obecność we władzach miasta zakończy się wraz z zaprzysiężeniem w stołecznym cyrku z ulicy Wiejskiej, a gdy po 3-4 latach na Wojska Polskiego nie zadzieje się nic, będzie miała pani Rewitalizatorka gotową odpowiedź: "chciałam, ale byłam przecież w Warszawie". Przypomnę więc pani posyłance, że w Warszawie przy Wojska Polskiego mieszka pan prezes Kaczyński. Oby się pani Zofia nie pomyliła w tej stolicy, i nie rozpoczęła rewitalizacji tamtej, skądinąd pięknej alei. Powiem tak: czernow to widzę...

Cytat i źródło: Portal NJ24.pl - "Będzie rewitalizacja alei Wojska Polskiego".

Mrożek w Sobieszowie

2011-10-12T13:25:00.001+02:00

Sobieszów, 7 maja 1959
Poza tym zawiadamiam, że moją dumną Złotą Torpedą przemierzyłem szlak Kraków-Wrocław-Jelenia Góra i Sobieszów, który powinien stać się Grunwaldem mojego lenistwa.
Sobieszów, 25 kwietnia 1960
oto list z Dolnego Śląska. Śnieg właśnie spadł i leży. Ja tyję i mało co robię. Cicho tu jest i dobrze, ale Dom zamykają na maj cały i muszę gdzie indziej poszukać sobie spokojniejszego miejsca do tycia.
To dwa wyimki z Wielkiej Książkowej Delicji, którą połykam, jak głodomór pożera niemiecki ajntopf. Wynotowuję i zaznaczam sobie kąski szczególnie smakowite, te powyższe odnoszą się do naszego Sobieszowa, w którym bywał Sławomir Mrożek.

Gdzie bywał, wyjaśnia inny Wielki Mistrz pióra i ciętego języka, Stefan Kisielewski, w swoich "Dziennikach":

17 sierpnia 1968
Jesteśmy już w Sobieszowie, za Jelenią Górą, przy czeskiej granicy w Karkonoszach, czyli Sudetach. Wczoraj cały dzień byliśmy we Wrocławiu. Pod wieczór pojechaliśmy zatłoczonym autobusem (sami Lwowiacy!) przez Strzegom i Bolków do Jeleniej Góry. Piękny tu krajobraz, choć smutny. Wsie murowane, w stylu całkiem niemieckie, w domach polscy chłopi, którzy zresztą nigdy tak dobrze nie mieszkali, tylko że — na wsi, w przeciwieństwie do miast, nic się nowego nie buduje, toteż są one stare: ta sama niemiecka stodoła sprzed lat czterdziestu służy Polakom, jak służyła Niemcom. Widać od razu, że w miastach państwo łoży na nowe bloki, które wnoszą nowy styl, na wsi raczej nikt nie buduje, kontentując się starym, nawet PGR-y nie. Tak więc wszystko co nad ziemią jest tu jeszcze niemieckie — kiedy się to zmieni? Zresztą wszystko zagospodarowane i zadbane, dla tych prostych ludzi to awans niewątpliwy, miasteczka malownicze i schludne — tyle że inteligencji trochę przymało, więc polskość dosyć tu jednostronna i trochę mało atrakcyjna. Znowu obraz zawiły, trudny do sprawiedliwego odtworzenia.
Jelenia Góra trochę lepsza, niż była — kiedyś niemal się waliła, teraz jakby skonsolidowana, tylko że tutaj brak równowagi między budownictwem nowym a konserwacją starego. Tramwaj do Cieplic jeszcze chodzi, dalej staruszek już nie ciągnie — my jechaliśmy do Sobieszowa autobusem, obok sławnej „Celwiskozy” — wielkiej a cuchnącej fabryki tworzyw. W Sobieszowie stary, pełen wdzięku, ale trochę już „przechodzony” dom ZAIKS-u. W radiu lepiej słychać stacje niemieckie niż polskie — tacyśmy to konsekwentni!

Lem — Mrożek: Listy 1956-1978. Wydawnictwo Literackie 2011 r. Cena: 59,90 zł.

Stefan Kisielewski "Dzienniki", Iskry 2007 r. Cena: 63,80 zł.

Bardzo delikatna jesień

2011-10-11T22:16:00.001+02:00

Wczesne popołudnie w Strupicach. Drzewa ciągle jeszcze epatują letnią niemal zielonością, tylko brzozy poczęły strząsać złote krople liści.
I wiatr. Wmawiają mi, że "fen". Ja wolę określenie "halny", choć przecież wiem, że nie przystaje do Sudetów, że tatrzański jest. Może szukam tych najwcześniejszych wspomnień z górami związanych: przecież Zakopane i Tatry poznawałem w latach 70-tych (tak, tak - XX wieku), gdy miałem jakieś 10-12 lat. Z Danusią i Heniem (tak zwracałem się do moich Rodziców dużo później, gdy "wydoroślałem", choć przecie nie mam przeświadczenia, żem dorosły dzisiaj, w wieku lat ponad 50.) uczyłem się nartowania na Wierszykach.

Ukochałem Karkonosze, w sercu zawarłem moją (już teraz mogę, mieszkam tu od lat 15) Jelenią Górę. Także tą z niegdysiejszych Strupic. Zabobrzańską, betonową. A mimo to - pełną zieleni, z bliskością pól, lasów i Gór Kaczawskich (Jelenia Góra stolica Karkonoszy???). Z sąsiadującym o rzut kamieniem przemiłym Jeżowem Sudeckim ze wspaniałymi ludźmi tam mieszkającymi (niechaj Bożenka Danielska będzie ich w tym wpisie reprezentantką).

Brzozy dzisiaj wygięte mocno pod naporem wiatru.

Karkonosz (Rybecal, Liczyrzepa) dmucha. Na zimne? Oj tak, wkrótce zaprosi do nas Zimę. Ale dzisiaj duje ciepłem, bo ów karkonoski halny pozwolił podskoczyć cieczy w termometrze do piętnastej kreski ponad zero.

Jest pięknie.

Wyniki wyborów z dnia 9 października 2011 do Sejmu i Senatu (Jelenia Góra i region)

2011-10-10T10:10:00.003+02:00

Frekwencja:
Jelenia Góra - 50,27%
powiat JG - 44,28%

Partie w procentach:
Miasto:
1. PO - 48,46% (16.246 głosów)
2. PiS - 21,37% (7.164)
3. Ruch Palikota - 12,88% (4.137)
4. SLD - 12,22% (4.098)
5. PSL - 2,82% (942)
Powiat:
1. PO - 45,49% (10.155 głosów)
2. PiS - 19,72% (4.401)
3. SLD - 15,63% (3.490)
4. Ruch Palikota - 12,44% (2.777)
5. PSL - 4,73% (1.049)

Senat:

Tu bezkonkurencyjny okazał się PO-wski "spadochroniarz", pan Józef Pinior, który zdobył 44% głosów. Popularny, acz nie z politycznego poletka Wojciech Chadży otrzymał poparcie od około 25% wyborców.

Krótkie wyjaśnienie wyniku (bardzo nędznego) PSL w regionie: tutejsza organizacja ludowców została bez masełka wy... stosunkowana przez władze wojewódzkie stronnictwa, stąd takie wyniki. Szkoda.

Cieszy wyższa, niż ogólnopolska frekwencja. Wynik SLD pociągnęła niewątpliwie Elżbieta Zakrzewska (1.191 głosów w Jeleniej Górze i 1.744 w powiecie), której wszędzie było pełno, nie tylko na użytek kampanii wyborczej. To społecznik i polityk lokalny wielkiego kalibru! Zdziwił mnie świetny wynik spadochroniarki SLD-owskiej, pani Sekuły-Szmajdzińskiej (odpowiednio 1.753 i 1.188 głosów). Widać magia nazwiska popularnego w regionie Jerzego Szmajdzińskiego działa!

Po CISZY WYBORCZEJ 2011 r.

2011-10-10T06:24:00.002+02:00

"Do trzech razy sztuka, więc mógłbym powiedzieć: trzy porażki i odejdę. Jednak obawiam się, że dwie to już będzie wystarczająca ilość. W związku z tym jeśli w 2011 roku wyborów nie wygramy, to pozostawię miejsce innym. Pewnie młodszym. Oni będą dalej to prowadzili".

Jarosław Kaczyński, rok 2008

za: Portal TVN24

Przed CISZĄ WYBORCZĄ 2011 r.

2011-10-07T17:48:00.001+02:00

Nie zajmowałem się tym razem wyborami i polityką (czy też tym czymś, co walczący ze sobą kandydaci na posłów NAZYWAJĄ "polityką"), ale groźnych idiotyzmów głoszonych przez niebezpiecznych ludzi nie można pominąć.

Dlatego dzisiaj krótko i ilustracyjnie, w odpowiedzi na insynuacje zżeranego nienawiścią do świata człowieka, który w swojej działalności posługuje się odrażającą manipulacją, nie tylko w stosunku do kanclerz Merkel (której imienia - jak udowodnił to u Lisa - nie zna), ale także wobec swoich konkurentów i swoich zwolenników oraz popleczników.

W niedzielę mus iść głosować. Wybór opcji to Państwa decyzja.

Udział w wyborach - to Państwa obowiązek!

Post zamieszczono w dniu 7.X.2011, o godzinie 17:45; zgodnie z wytycznymi PKW cisza wyborcza nie oznacza obowiązku zrywania plakatów wyborczych powieszonych przed nastaniem ciszy wyborczej, ani blokowania materiałów, zamieszczanych w internecie PRZED godziną 24.00 w dniu 7.X.2011.

Niech więc sobie ten post powisi do niedzieli.

[obrazek znaleziony w serwisie http://demotywatory.pl ]

Kilka ostatniowrześniowych widoków zamiast słów

2011-09-30T13:13:00.002+02:00

...bo nie da się opisywać takich widoków przy moim zbyt na to skromnym zasobie przymiotników z gatunku "zachwycające", a przecież i zdjęcia z "kolana" są tylko namiastką tego piękna późnowrześniowego.

I jeszcze prognoza pogody na pierwszy weekend października 2011 r.:

KOTLINA JELENIOGÓRSKA

pt.: słonecznie i bezchmurnie, wiatr słaby i łagodny, temperatura: 22/24°C

sob.: słonecznie i bezchmurnie, wiatr słaby i łagodny, temperatura: 22/23°C

ndz.: słonecznie, wiatr łagodny, temperatura: 21/22°C

KARKONOSZE

pt.: bezchmurnie, potem słonecznie, wiatr dość silny, potem umiarkowany, temperatura: 12°C

sob.: bezchmurnie, potem słonecznie, wiatr umiarkowany, temperatura 12°C

ndz.: słonecznie, wiatr umiarkowany, temperatura: 12°C

SUDETY

pt.: słonecznie i bezchmurnie, wiatr łagodny, temperatura: 21°C

sob.: słonecznie i bezchmurnie, wiatr łagodny, temperatura: 21°C

ndz.: słonecznie, wiatr łagodny, temperatura: 19°C

Dolny Śląsk z nowym logotypem

2011-09-29T06:09:00.000+02:00

Miś ze Ślęży popadł w niełaskę, już nie będzie promował regionu. Niedawno rozpisano konkurs, na wybrane projekty można było głosować w internecie, a od wczoraj Dolny Śląsk ma nowe logo:

O promocji na stronie DolnySlask.info.

Rozwalił mnie cytat z portalu "Polska Lokalna":

Logo na początku rzadko kiedy kojarzy się z konkretnym produktem. Forrest Gump też przecież kupił akcje firmy sadowniczej, która później okazała się gigantem komputerowym. Dolnośląskie trzy kwadraty albo opatrzą się i będą się kojarzyć z regionem, albo zginą w natłoku innych bannerów, flag i reklam...

Sława i związanie logotypu z produktem (w tym wypadku: z regionem) to proces dość skomplikowany; częste zmiany koncepcji z pewnością nie utrwalają ani symbolizowanego wizerunku, ani powiązania go z grafiką. W mojej ocenie nie jest to zły projekt, chociaż niekoniecznie podoba mi się wykorzystana czcionka (z wielgachnym ogonkiem pod literka Ą), no ale tu każdy z nas ma swoje osobiste preferencje. Mam wszak wrażenie, że lepsze jest to nowe logo od misia, który nieuchronnie kojarzył mi się z... Berlinem.

Stare logo z 2006 r.

Konferencja w Żytawie: informacja i zaproszenie

2011-09-20T06:33:00.000+02:00

Konferenz 2011 Progr Final PL

Zegar (post numer 500)

2011-09-18T11:58:00.000+02:00

Poodwaddle.com

Śląskie Elizjum filmowo

2011-09-16T05:29:00.000+02:00

Maciejowa: wspomnienie o pałacu. Wieża widokowa i kaplica grobowa.

2011-09-07T09:15:00.001+02:00

Majątek rycerski Maiwaldau (dzisiaj: Maciejowa), zwany w najstarszych dokumentach „Meyenwald”, położony był przy drodze z Jeleniej Góry do Bolkowa. Około roku 1200 jako jego właściciel występuje Wittich von Czirn. Z zachowanych dokumentów najstarszy nosi datę 1319 r. i stanowi potwierdzenie sprzedaży majątku Maiwaldau przez Albertusa Bavarusa na rzecz Otto von Zedlitza.

W rękach Zedlitzów majątek pozostawał aż do wojny trzydziestoletniej, podczas której był wielokrotnie grabiony i niszczony. Po wojnie wielokrotnie zmieniał właścicieli. W 1672 stał sie własnością rotmistrza Jego Cesarskiej Wysokości, Ferdinanda hrabiego von Karwatha z Węgier. W rękach rodziny Karwath Maciejowa pozostawała aż do 1765 r., kiedy to sprzedana została księżnej Sapiesze, a w 1790 r. majątek nabył Johannes Nepomuk Gotthard hrabia von Schaffgotsch. Kolejnymi właścicielami majątku do 1851 r. byli: Leopold Gotthard v. Schaffgotsch (do 1820 r.), Christian Leopold v. Schaffgotsch (do 1832 r.), aż wreszcie Emmo hrabia v. Schaffgotsch (do 1851 r.). Ten ostatni sprzedał pałac z majątkiem Udo von Alvenslebenowi (do 1858 r.); kolejnymi właścicielami byli: kupiec i fabrykant Friedrich August Kuhn (do 1862 r.), książę Elimar von Oldenburg (do 1871 r.), właściciel dóbr rycerskich Walter, który po kilku miesiącach odsprzedał majątek z pałacem Radcy Komercjalnemu i fabrykantowi dywanów Emilowi Beckerowi z Berlina.

Pałac w Maciejowej w swoich najlepszych czasach.
Po prawej stronie, na wzniesieniu, widoczna wieża widokowa, o której poniżej.

Sam pałac powstał w latach 1686-1688 z inicjatywy J. Ferdinanda von Karwatha, a w latach 1710-1720 został zmodernizowany: architekt Johann Blasius Peintner z Karyntii nadał mu czysto barokową formę. W roku 1873 dokonano gruntownej jego renowacji, przekształcając w niezwykle luksusową rezydencję. W tym czasie na wzgórzach leżących za pałacem powstał przepiękny park krajobrazowy z drzewostanem bukowo-dębowym i licznymi ocienionymi alejami, z których rozciągał się widok na widoczny Grzbiet Południowy Gór Kaczawskich. Radca Komercjalny Emil Becker wyremontował podupadającą budowle i umieścił w niej swoją przebogata kolekcję sztuki i broni. W końcu lat 20 XX w. ostatni spadkobierca Beckerów przekazał obiekt miastu Jelenia Góra, które z kolei sprzedało posiadłość miejscowemu handlarzowi win. Od 1943 r. pałac był własnością Poczty Rzeszy, przebywały tutaj także ofiary bombardowań z różnych miast wschodnioniemieckich.

W 1875 r. na szczycie wzgórza rozpoczęto budowę niezwykle kunsztownej wieży widokowej z granitu i mocno wypalanej cegły (niemal klinkierowej, aczkolwiek „niemal” robi sporą różnicę...).

Po wojnie pałac został rozszabrowany i do połowy lat 60-tych stał pusty, aż wreszcie w 1965 r. został rozebrany. Günther Grundmann uważał pałac w Maciejowej za najlepszy barokowy obiekt architektoniczny w Kotlinie Jeleniogórskiej. Opinię tę wyraził między innymi w odpowiedzi na zamiar władz miejskich Jeleniej Góry wyburzenia pałacu w 1941 r. Jak widać – co się odwlekło...

Po pałacu nie ma dzisiaj śladu. Wkrótce też znikną ślady założenia parkowego: dzisiaj świadczą o nim przewspaniałe, niemal dwustuletnie buki i ledwie rozpoznawalne pozostałości po alejach spacerowych. W byłym parku stoi (jeszcze, ale - pewnie już niedługo) przepiękna wieża widokowa i niezwykła kaplica grobowa rodziny Becher. Zdjęcia poniżej, komentarza nie będzie, bo mi się serducho kraje...

Wieża widokowa w Maciejowej

We wnętrzu wieży

Kaplica grobowa rodziny Beckerów

Zdewastowane wnętrze kaplicy

Wejście do grobowca

Dębowa, bogato rzeźbiona trumna - nadpalona, zbezczeszczona...

Spód tablicy epitafijnej, której lico znajduje się w górnej części kaplicy

Elementy konstrukcyjno-architektoniczne w grobowcu

Widok od frontu: u wejścia dwie kolumny z czerwonego marmuru

Widok na Góry Kaczawskie z okolic wieży widokowej

Kaczawskie wędrowanie, cz. II

2011-09-05T10:00:00.000+02:00

Z Podgórek, spod pałacu, uciekliśmy w góry, w kierunku kamieniołomu Silesia na północnych stokach Skopca. Trasa wiedzie przepiękną klonową aleją, wysypaną i utwardzoną - a jakże by inaczej w tym miejscu - kruszywem dolomitowym.

Idą dziewczyny, a leją

Przy zachodniej hałdzie Silesii - ławeczka, wiata i tablica (niestety, brak pojemnika na odpadki, choć my nie mieliśmy ich wiele, a i tak targamy wszystko ze sobą, póki nie natkniemy się na opróżniane kosze na śmieci). Znaleźliśmy się o rzut beretem od Wojcieszowa.

Hałda dolomitowo-wapienna kamieniołomu "Silesia"

Popas w kamieniołomie "Silesia"

Pamiątka z "Silesii"

Stąd powolutku zaczęliśmy nasz powrót do Jeleniej Góry: północnymi zboczami Maślaka na zachód, do niebieskiego szlaku, z którego jednak zaraz za Przełęczą pod Kobyłą zeszliśmy, by skierować się ku południu, w kierunku Maciejowej. Tam przeszliśmy przez groblę między stawami (łabędzie, nenufary, frodowe kąpiele i te sprawy...) i przez dziwiszowskie osiedle willowe "Leśne Zacisze" doszliśmy w nasze rejony, niedaleko Krzyża Milenijnego. Nie ma co opisywać - to trzeba na własne oczy...!
Na apetycik zostawiam Państwu kilka zdjęć.

Trocinowe kąpiele pod Maślakiem

Widok na Rudawy Janowickie - znad Maciejowej

Grajek łąkowy, ogromny

Stawy w Maciejowej z widokiem na Sokoliki

Sokoliki i Rudawy Janowickie przedwieczorne

Karkonosze Gigantyczne, Olbrzymie - z okolic "Leśnego Zacisza"

Zachód słońca nad Strupicami - wędrowaliśmy niemal 13 godzin

Kaczawskie wędrowanie: Dziwiszów - Podgórki - Silesia - Maciejowa

2011-09-04T16:00:00.000+02:00

Powędrowaliśmy w Góry Kaczawskie, we wschodnią część Grzbietu Południowego; do Podgórek, na Maślak, do Przełęczy pod Kobyłą i - wreszcie do Maciejowej i na Zabobrze. Przepiękna (za piękna?) pogoda, niezwykle wyciszające i pocieszające widoki, kawał historii w pigułce – wszystko to sprawiło, że 25-kilometrowa trasa w żadnym wypadku nie była katorgą: do domu wróciliśmy wprawdzie o zmierzchu, ale szczęśliwi i zadowoleni. Na mapie oznaczyłem trasę, a tutaj kilka wrażeń i zdjęć.

Pokaż 3.IX.2011 Dziwiszów-Podgórki-Zabobrze na większej mapie
Etap I – do Podgórek

W Dziwiszowie ku górze, aż do Przełęczy Widok (Kapelli). Kilka wrażeń z tego fragmentu I etapu:

Dwa potężne domy w bogatym niegdyś Dziwiszowie Górnym (Berbisdorf). Przepięknie zadbane obejścia, odremontowane fasady. Aż się oczy cieszą!

Na Przełęczy Kapella - po przekroczeniu DK 365 widok na Łysą Górę z Mikrostacją

Z Kapelli w kierunku Karkonoszy i widocznej również Jeleniej Góry

Wrześniowe "śniadanie na trawie" (godzina 9:00) na Kapellańskich łąkach

Z Kapelli drogą polną w dół, do Podgórek... o wsi słów kilka(naście):

Niemiecka nazwa wsi – Tiefhartmannsdorf – pochodzić ma od nazwiska Hartmann: na wleńskim zamku, pośród najzacniejszych rycerzy Henryka I zwanego Brodatym, znajdował się się niejaki Hartmann, który sprowadził w głęboką dolinę potoku Świerzawa niemieckich osadników i założył tam „Hartmannsdorf”, wieś Hartmanna. A ponieważ koło Lwówka Śląskiego znajdowała sie wieś Groß-Hartmannsdorf (Raciborowice), wkrótce ówczesną nazwę Podgórek przemianowano na Tiefhartmannsdorf, co przełożyć można jako „Nisko położona wieś Hartmanna”. Przybywać w te piękne okolice raczyli książęta i rycerze z Wlenia, by oddać się rozrywkom polowania, wkrótce więc powstał książęcy dom myśliwski, Jagdhaus, który nabył niejaki Tietze von Zedlitz, uważany za protoplastę rodu Zedlitzów na Śląsku.
W 1600 r. w Podgórkach zmarł kolejny z dziedzicznych właścicieli, George Heinrich von Zedlitz, i to jego tablica nagrobna eksponowana jest na ścianie kaplicy, obok zaś – tablica nagrobna jego małżonki, Hedwigi z domu Reder (zmarła 30 listopada 1619 r.).
W 1635 r. Tiefhartmannsdorf staje się własnością Kaspara Zedlitza z Pilchowic. Jego syn, 1679 - Kaspar von Zedlitz, pan na Tiefhartmannsdorf i Hohenliebenthal (Lubiechowa) zakłada niewielką wioskę Ratschin (dzisiaj: kolonia Radzyń) u stóp wzniesienia Freudenberg (Radostka, 532 m), nazwaną tak ku czci jego małżonki, z domu von Ratschin właśnie.
Ich najstarszy syn Konrad Gottlieb von Zedlitz und Neukirch wznosi w 1731 r. w Podgórkach nowy pałac, który zyska sławę jako jeden z najpiękniejszych na Dolnym Śląsku.

O pałacu kilka słów później, albowiem na zachodnim skraju Podgórek znajduje się instytucja, która do niedawna słynna była na całą Kotlinę Jeleniogórską: Rozlewnia Wody Źródlanej. Któż nie pamięta tysięcy skrzynek z różnego koloru szklanymi butelkami o pojemności 0,3 l z wodą gaszącą pragnienie w letnie upały? Od 1990 r. rozlewnia jest w rekach prywatnych i w dobie różnistych napitków b/a niewiadomego składu nie jest już monopolistą na lokalnym rynku. Ale działa i - miejmy nadzieję - ma się dobrze!

Napojowa legenda okołokarkonoska

Naszym celem była wieża widokowa w Podgórkach, odrestaurowana w latach 2006-2009, niegdyś wieża kościoła. Dotarliśmy tam migiem i zabawiliśmy dość długo. Bo warto:

Wieża, kaplica, pozostałości kościoła. Widoczne tablice nagrobne Georga Zedlitza
i jego małżowinki, Hedwigi

Wejście na wieżę z miejsca, w którym niegdyś stał kościół

Spotkani wycieczkowicze z Kartuz: nie wytrzymałem, zrobiłem im krótki wykład przewodnicki

Z kościoła pozostały tylko ściany, ale wszystko pięknie zadbane i zakonserwowane

Nagrobek Bernharda v. Zedlitza

Odczytywanie (i spisywanie) inskrypcji

Schody prowadzące na platformę widokową - bez Frody ani rusz!

Podgórki widziane z wieży

Wszystkie pomieszczenia są wprawdzie dostępne, ale (na szczęście) zamykane na kłódki. Klucze można otrzymać w położonym na przeciwko ładnym domu szachulcowym o numerze 33.

U miłej gospodyni tego domu można odebrać klucze do wieży i innych pomieszczeń

Kolejny podetap to "droga krzyżowa" na Krzyżową (567 m). Warto, bo widoki z góry śliczne, a i miejsce fajne na popas numer 2.

Krzyż na Krzyżowej - z szerokim podestem, na którym ławeczki

Widok na Łysą z Krzyżowej

Góry Kaczawskie - przepiękne

Popas dla wszystkich - w cieniu wierzchołka z krzyżem

Dalej poniosło nas przez wieś aż do "centralnego skrzyżowania" koło byłego parku przypałacowego i niedaleko samego pałacu. A po drodze wiele ślicznych, zadbanych chałup i domów, a także niegdysiejsza szkoła podstawowa, która szkołą nie jest już od 20 lat...

Budynek b. szkoły, dzisiaj własność prywatna (z lokatorami)

Domy remontowane i (pięknie) wyremontowane

Pozostałości pałacu widziane z pozostałości parku...

O pałacu słów kilka (jak zwykle - długich)

W 1874 r. wieś zostaje sprzedana i przestaje być rodową posiadłością rodu von Zedlitz-Neukirch. Nowym właścicielem zostaje malarz historyczny, profesor Ferdinand von Harrach, członek Królewskiej Akademii Sztuk w Berlinie. Wzorując sie na poznanych podczas wojny prusko-francuskiej pałacach znad Loary nakazuje przebudowę pałacu w Podgórkach, zlecając jej realizację Gropiusowi i Schmiedenowi.
Po śmierci Harracha w 1915 r. pałac przechodzi poprzez układy małżeńskie w ręce rodziny Vitzthum von Eckstädt: hrabia Christoph Johann Friedrich, królewski saski minister państwa żeni się z córką Harracha, Elisabeth. Do pałacu kilkukrotnie przyjeżdża król saski Friedrich August. W 1944 r. Christoph Johann Friedrich hrabia Vitzthum von Eckstädt umiera; jego syn ginie na froncie wschodnim w 1941 r. Rządy w dobrach rycerskich przejmuje wdowa po Wolfgangu, Ursula, i sprawuje je do 1945 r., kiedy zostaje przymusowo wysiedlona z pałacu. Do 1947 r., do ostatecznego wypędzenia, mieszka jednak we wsi Podgórki.
Powojenne losy pałacu są dość typowe dla miejsca i czasu: zostaje doszczętnie splądrowany. Po owym zwyczajowym na Ziemiach Zachodnich po wojnie akcie zemsty, umieszono w pałacu dom dziecka, a następnie szkołę rolniczą. 2 października 1961 r. w obiekcie wybuchł pożar (niewykluczone, że na skutek popalenia). Podjęto odbudowę, która trwała do 1966 r., po czym przekształcono go w ośrodek kolonijno-wczasowy łódzkich zakładów włókienniczych. W latach dziewięćdziesiątych zespół pałacowy został sprzedany i do dzisiejszego dnia pozostaje własnością prywatną (pana Marka Fechnera). Obiekt jest niedostępny, choć najpewniej można go zwiedzić po skontaktowaniu się z właścicielem, który nie podołał wymogom konserwatorskim i podobno chce posiadłość, wraz z 200 ha ziemi sprzedać.

Tu kończy się etap I wędrówki. O dalszych perypetyjach w następnych "odcinkach" - już bez opisów obiektów, albowiem poruszaliśmy się w drodze powrotnej wyłącznie pośród natury nieskalanej działaniem człowieka, a przynajmniej nie w sensie budowlanym.

Europejskie Dni Dziedzictwa 2011

2011-08-29T07:07:00.002+02:00

Zbliża się wrzesień... nie, nie straszę uczniów, rok szkolny i tak się zacznie. Nie wspominam też rocznicy wybuchu II wojny światowej.

Chcę przypomnieć o imprezie ogólnoeuropejskiej, dorocznej, a w 2011 r. (10-11. i 17-18. września) szczególnej dla Polski. Oto czytamy na stronie EUROPEJSKICH DNI DZIEDZICTWA (EDD):

Tegoroczna edycja EDD jest dla Polski szczególna. Decyzją Rady Europy i Komisji Europejskiej, Polska będzie gospodarzem 4. Europejskiego Forum Dziedzictwa oraz towarzyszącemu mu spotkania koordynatorów narodowych EDD. Wydarzenia te odbywać się będą w październiku we Wrocławiu i stanowią część planowanych oficjalnych wydarzeń towarzyszących polskiej Prezydencji w Radzie UE.
Nasze bogate dziedzictwo zasługuje na silne wyeksponowane na arenie międzynarodowej, dlatego tegoroczny temat ma zwrócić uwagę na wkład Rzeczpospolitej w rozwój Europy na przestrzeni dziejów. "Kamienie milowe" takie jak Zjazd Gnieźnieński, Konfederacja Warszawska, Odsiecz Wiedeńska, czy Konstytucja 3 maja, są naszymi cegiełkami w budowę wspólnej Europy. W wydaniu lokalnym natomiast liczymy na pomysłowość organizatorów. Chodzi nam bowiem o stworzenie jak najszerszej i jak najbardziej zróżnicowanej definicji kamienia milowego, którymi mogą być np. nadanie praw miejskich, lokacja miejscowości, zmiany administracyjne itp. Zachęcamy, wszystkich aby sięgali w odleglejszą historię swoich regionów, miejscowości, odkrywali rzeczywistość przynajmniej sprzed stuleci. Pragniemy podkreślić, że otaczające nas dziedzictwo jest łącznikiem z naprawdę odległą przeszłością, a poprzez zachowaną autentyczną substancję, nadal bliską.

Na plakacie (dostępnym na stronach EDD) znajdujemy imprezy, które odbędą się w regionie jeleniogórskim (jadę po alfabecie):

Bolków - Zamek, 17. i 18. września – XVI-wieczny Piknik Historyczny

Jagniątków, Dom G. Hauptmanna; 13. września – film o ucieczkach z NRD w 1989 r.

Jelenia Góra-Cieplice, Muzeum Przyrodnicze; 17. września – zwiedzanie (remontowanego) zespołu pocysterskiego (WARTO!!!)
Karpacz, Muzeum Sportu i Turystyki w Karpaczu; 18. września - Dolny Śląsk jako kraina azylu. Exodus tyrolskich protestantów – prelekcja
Pałac Łomnica; 10-11. września - Odkryj bieg historii w zwierciadle Pałacu Łomnica.

Powrót do przyszłości – kiermasz wiejskiego rękodzieła połączony z pokazem produktów dolnośląskich; 17-18.września – Święto lnu - śląskie złoto XXI w.

Mysłakowice, Gminny Ośrodek Kultury; 17. września – Kościół p. w. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłakowicach kolebką wiary i religii wielu pokoleń - otwarcie wystawy

Siedlęcin, Wieża Książęca; 11. września – Freski siedlęcińskie z Lancelotem jako kamień milowy średniowiecznej kultury i sztuki rycersko-dworskiej w Europie - wykład

Pałac Staniszów i kościół pw. Przemienienia Pańskiego; 11. września – Kamienie medytacyjne wokół sanatorium w Wojkowie (Bukowcu) - wykład, koncert na skrzypce i wiolonczelę - utwory M. Ravela, A. Honeggera; 17. września – Niezwykły Staniszów - historia najpiękniejszej wioski w Karkonoszach – wykład Arkadiusza Motylskiego, Pieśni F. Schuberta – koncert.

A ponadto: pod auspicjami Fundacji Dolina Pałaców i Ogrodów w pałacach Kotliny Jeleniogórskiej (oraz w Brunowie) odbywać się będą zwiedzania obiektów:
Pałac w Bukowcu, herbaciarnia – park krajobrazowy: 10-11. września, godz. 11.00, 13.00: zwiedzane pałacu z przewodnikiem;
Pałac w Brunowie: 10-11. września oraz 17-18. września, godzina 11.00 i 14.00 - zwiedzane pałacu z przewodnikiem

Pałac Paulinum: 10-11. września oraz 17-18. września, godzina 11.00 i 14.00: zwiedzanie pałacu z przewodnikiem

Karpniki, Pałac Dębowy: 18. września, godzina 11.00, 14.00, 15.00: zwiedzanie pałacu z przewodnikiem; godz. 16.00: recital fortepianowy

Pałac Wojanów: 10-11. września i 17-18. września, godz. 11.00, 14.00: zwiedzanie pałacu z przewodnikiem

W Kotlinie Krzeszowskiej, cz. II - Chełmsko Śląskie

2011-08-27T14:39:00.003+02:00

(ciąg dalszy)

Kościół p. w. ŚwiętejRodziny poświęcony był pierwotnie świętemu Józefowi, a pierwsze o nim notatki pochodzą z połowy XIV w. Dzisiejszy wygląd zawdzięcza – jakże by inaczej – cystersom, jego wzniesienie nakazał opat krzeszowski. Budynek w stanie surowym wznoszono przez lat dziesięć (10.VIII.1670 r. położono kamień węgielny, w 1680 r. kościół został przykryty dachem). Przez kolejnych dwadzieścia lat trwały prace wykończeniowe (sztukaterie, malowidła, etc.), wniesiona została wieża, do której budowy wykorzystane materiały z rozebranej starej świątyni. Nazwisko mistrza budowlanego nie jest znane; jednak na podstawie porównań z innymi jego dziełami można przyjąć, że architektem (a więc i budowniczym) był Martin Allio, który – co wiadomo – był autorem przebudowy kościoła klasztornego w niedalekich Brumovicach. Chełmski kościół katolicki to wczesnobarokowa, trzynawowa konstrukcja o nawie centralnej i prezbiterium tej samej wysokości, przykrytych jednorodnym sklepieniem. Poza ołtarzem głównym, pochodzącym najpewniej z kościoła przyklasztornego w Krzeszowie, mój zachwyt wzbudziła ambona, wykonana w 1686 r. przez Gregora Schröttera, syna krzeszowskiego stolarza, który kształcił się w Pradze na koszt cystersów. Nie jestem zwolennikiem opisywania tego, co w pełni docenić można wyłącznie wówczas, gdy zobaczy się to na własne oczy (a więc: zajeżdżajcie do Chełmska Śląskiego!).

Dawna plebania, później szkoła

Nowa plebania pocysterska z cmentarzem przykościelnym

Spoczywa tu Aptekarz...

Przed świątynią zachowane pomniki i nagrobki niemieckie (z jakże typowymi dla nich inskrypcjami, w których na poczesnym miejscu występuje profesja zmarłego). Przed murem cmentarnym – dom parafialny, renesansowy (1575 r., przebudowany w połowie XVII w.), z częściowo zachowanymi na zachodniej fasadzie geometrycznym wzorem. Malowidła natynkowe zostały pieczołowicie zrekonstruowane w 1943 (!) roku, dzisiaj nikną w oczach: polski wymiar konserwacji zabytków prowincjonalnych. W późniejszych czasach w budynku mieściła się szkoła kościelna, a w 1748 r. cystersi wybudowali nową, barokową plebanię (wejście – jak to w cysterskim zwyczaju – od północnej strony).

Kościół ewangelicki, dzisiaj hurtownia

"Brat adamaszkowy" - jedyny ocalały

Oprócz wymienionych już Dwunastu (czy jedenastu) Apostołów w Chełmsku Śl. istniało jeszcze jedno, podobne osiedle rzemieślnicze, zwane domami Siedmiu Braci. Tym razem w 1763 r. krzeszowski opat wybudował domy, w których osiedlili się bawarscy wytwórcy adamaszku. Osiedle niestety spłonęło, pozostał więc jeden samotny Braciszek przy ulicy Kamiennogórskiej 21.

Zresztą pożary były straszliwą plagą, dotykającą Schömberg z zadziwiającą regularnością: 4 lipca 1567 r. w pierwszym wielkim pożarze spaliła sie cała południowa pierzeja Rynku. 9 września 1829 r. ogień zniszczył zachodnią ścianę Rynku, wraz z ratuszem, oraz 12 domów przy dzisiejszej ul. Lubawskiej. Ostatni wielki pożar z 20 grudnia 1848 r. spustoszył 20 kamienic południowej i wschodniej pierzei Rynku. Za każdym razem na pogorzeliskach odradzały sie domy, a odbudowując miasto zawsze zachowywano pierwotny, średniowieczny układ ulic.

Narożna "kamienica" w Rynku, własność prywatna. Kupiono za 7.000 zł. Nie zrobiono NIC!

Mam wątpliwości, czy Chełmsko Śląskie przeżyje czasy Trzeciej, czy Czwartej (jedna ryba, miasteczkiem zdaje się NIKT się nie interesuje) Rzeczpospolitej Polskiej. Na razie działania władz odpowiedzialnych (w zasadzie BRAK jakichkolwiek działań) wyglądają na celowy sabotaż wymierzony w miejscowość i w jej mieszkańców. Tym razem pożar nie będzie potrzebny...

Najnowsza propozycja sołtysa: sprzedajemy kompleks domów apostolskich za okrągły milion złotych w całości jednemu inwestorowi; albo za 100.000 za sztukę obecnym ich mieszkańcom. Dodam tu, że opłata czynszowa wynosi obecnie 100 zł miesięcznie (przy czym 2 domy nie płacą nic, bo mieszczą się w nich instytucje użytku publicznego, jedna z chałup zdaje się stoi pusta). Czy więc 1000 złotych, które miasteczko uzyskuje miesięcznie z opłat czynszowych to suma, która może pokryć jakiekolwiek koszty, związane z utrzymaniem zabytkowego kompleksu? Proszę mnie nie zrozumieć źle: nie chodzi mi o bezmyślną podwyżkę czynszów: mieszkańcy nie mogliby ich opłacić (tak na marginesie: z rozmowy z jednym z mieszkańców „Domu Apostolskiego” dowiedziałem sie, że zdecydowana większość mieszkańców Chełmska Śl. pracuje w Czechach – od Mlada Boleslav po Liberec, niektórzy dojeżdżają do pracy w Kamiennej Górze i Wałbrzychu, a niemało jest tych, którzy pracują za zachodnią granicą Polski). Zadanie władz lokalnych widzę w uporządkowaniu Chełmska Śląskiego, zainwestowaniu kilku milionów w odnowienie Rynku, uwydatnienie tego, co z miasteczka czyni perełkę turystyczną. Proszę mi wierzyć – będzie to inwestycja o wiele tańsza, niż na przykład rewaloryzacja parku zdrojowego w Cieplicach w połączeniu z odbudową tamtejszego kompleksu pocysterskiego i nieszczęsnym kleceniem tego.., no...: a-Kała-Parku. I mam wrażenie, że byłaby to inwestycja bardzo ciepło przyjęta przez mieszkańców, a i doceniona przez turystów.

Dość o Chełmsku Śląskim w tej rundzie wpisów. Wiem, że wrócę tam jeszcze niejednokrotnie, by poszwendać się po najbliższych okolicach, a do nich należą choćby Adršpašské skály, do których z miasteczka jest jakieś siedem kilometrów (może osiem): a więc piesza wycieczka jednodniowa (bo wrócić też trzeba...). Przenocować można choćby w hotelu Zadrna, lub – taniej – w gospodarstwach agro, choćby „Nad Wodospadem”.
No, to co? Do zobaczenia w Chełmsku Śląskim lub w jego okolicach?

Agroturystyka "Nad Wodospadem", 1,5 kilometra od Rynku w Chełmsku Śl.

Uwaga: część pierwsza wpisu poniżej na blogu

Garść internetowych adresów:

Serwis Chełmsko Śląskie

Wiejska Chata u Apostoła

Gmina Lubawka - strona oficjalna

Blog CHEŁMSKO ŚLĄSKIE

Schematyczny plan miejscowości

W Kotlinie Krzeszowskiej, cz. I - Chełmsko Śląskie

2011-08-27T11:05:00.000+02:00

Chełmsko Śląskie, dawny Schömberg: niegdyś miasto, dzisiaj wieś, za to z zabudową o typowym, miejskim charakterze: z domami bogatych patrycjuszy, z dwoma kościołami (katolickim – o którym więcej poniżej – i ewangelickim, w którym dzisiaj mieści się magazyn/hurtowania materiałów chemicznych), licznymi w przeszłości ważnymi urzędami i fabrykami. W 1905 r. akta miejskie wymieniają: sąd miejski, tkalnię lnu, zakład apretury (czyli impregnowania) płótna lnianego, fabrykę rolet okiennych i żaluzji, własną elektrownię, tartak parowy i – to ważne – wytwórnię słynnych kiełbas.

Miała miejscowość linię kolejową (Ziederthalbahn, czyli „Kolej Doliny Zadrnej” i dworzec. Wszystko to już niestety historia...

Północna pierzeja Rynku w Chełmsku Śląskim

Widok na Rynek spod podcieni

Miasteczko – będę używał tego terminu, choć formalnie prawa miejskie Chełmsko Śląskie utraciło w 1945 roku (zresztą nie po raz pierwszy w swojej długiej historii) – położone jest na wysokości ok. 530 m nad poziomem morza w Kotlinie Krzeszowskiej, malowniczo wciśnięte między niewysokie Góry Krucze (w tej okolicy sięgające 716 m) od zachodu, a Zawory (cz.: Závora, najwyższy szczyt 715 m) od wschodu. Przez Chełmsko przepływa rzeczka Zadrna (niem: Zieder), wpadająca do Bobru w Kamiennej Górze. Historia Schömbergu sięga XIII wieku: w dokumentach czytamy, że 23 sierpnia 1289 r. książę świdnicki Bolko zawarł z królem czeskim Wacławem II układ, na mocy którego osada Schömberg z całą okolicą włączona została do Księstwa Świdnicko-Jaworskiego. Już niecałe 100 lat później miasto powróciło do korony czeskiej na skutek „układów małżeńskich”. W latach 1526 – 1763 dostało się (z całym królestwem czeskim) pod panowanie Habsburgów, by po wojnach śląskich trafić pod skrzydła Hohenzollernów, a później znaleźć się w Niemczech. W 1945 r. przypadło Polsce.

Założenie Chełmska Śląskiego przypisuje się czeskiemu magnatowi Idziemu z Upy, który w 1275 r. nadał osadzie nazwę „Mons Bellus” (piękna góra, a więc: Schöner Berg, skąd Schönenberg [1275 r.], a później Schömberg). W owych czasach znajdował sie tu zamek obronny z niewielką osadą, zniszczony w 1426 r. przez husytów. Nad wejściem w dawnym budynku poczty widniała data „1214”, odnosząca sie być może do roku wzniesienia zamku obronnego. Początkowo miejscowość rozwijała się głównie dzięki rolnictwu i handlowi: tu znajdował się dom celny na granicy śląsko-czeskiej. Historia związała losy miasteczka z cystersami (z niedalekiego Krzeszowa): w dokumencie z 20 października 1346 r. czytamy: „Bolko II, książę Śląska i Świdnicy, potwierdza, że w jego przytomności, oraz przy obecności opata klasztoru krzeszowskiego Mikołaja i rycerza Konrada z Tschirne w powiecie jaworskim (ród Czirne..., nieźle mieszał na „moim” Dolnym Śląsku) i panów Jeriko de Ysinberg oraz jego kuzyna Prescha de Gutinsteyen podpisano umowę sprzedaży wymienionemu wyżej opatowi oraz rycerzowi Konradowi miasta Schömberg za sumę 280 guldenów”. Od 1360 r. już całe miasto stało się własnością cystersów krzeszowskich – i tak aż do roku 1810, do sekularyzacji w Prusiech przeprowadzonej.

Kościół pocysterski p. w. Świętej Rodziny

Przecudna ambona barkowa

Dokładnej daty nadania praw miejskich Schömbergowi nie znam, wyczytałem jednak, że w 1580 r. cesarz Rudolf II potwierdził istniejące prawa miejskie, a nawet je rozszerzył: Chełmsko Śl. mogło organizować dwa jarmarki w roku na dzień św. Urszuli 21 października i w niedzielę poprzedzającą dzień św. Małgorzaty 13 lipca. Na jarmarkach handlowano głównie przędzą i płótnem lnianym oraz suknem. Miasto posiadało swoją radę, składającą się z dziewięciu osób: sześciu rajców i dwóch radców wyższych oraz burmistrza; kadencja trwała trzy lata. Panowała kościelna wersja demokracji: wszystkich członków rady miejskiej mianował opat krzeszowski, jako właściciel miasta Schömberg. W 1580 r. Rudolf II nadał miastu herb: u dołu zarysowane trzy wzniesienia, po których powyżej skacze ku lewej dziwny twór z gęstą kitą, lwimi łapami i głową wiewiórki. Cesarska fantazja widać była nieograniczona.

Herb w prezencie od Rudolfa

Wojna Trzydziestoletnia to smutny rozdział w historii Chełmska Śląskiego i tragiczny dla całego Śląska. Po brutalnej rekatolizacji doszło do buntu: 29 grudnia 1620 r. na granicy miasta zamordowany został opat krzeszowski, Martin Klave. Czyn ten nie mógł pozostać bezkarny: miastu odebrano prawa miejskie, mnisi spalili dom burmistrza, a zamordowanemu opatowi wystawili pomnik. Jednak już w 1629 r. prawa miejskie zostały Schömbergowi przywrócone. Miasto podźwignęło się z ruin spowodowanych wojną, pożarami i żywiołami przyrody. Dzięki działalności krzeszowskich mnichów żywo rozwinęło się zakorzenione tu już od dawna tkactwo. Już pod koniec XV w. uprawiano tu len: początkowo na własne potrzeby i na sprzedaż. Położone pośród dobrze nasłonecznionych pagórków miasteczko miało dość terenów nadających się na bielarnie płótna lnianego, Zadrna toczyła wystarczające ilości wody, niezbędnej do jego produkcji, w okolicy powstały wytwórnie potażu, używanego do bielenia lnu.

W XVII i XVIII w. Schömberg wybił się na ważny ośrodek produkcji i handlu płótnem lnianym. Przez dziesięciolecia uprawa lnu i tkactwo stanowiły główne, a w zasadzie JEDYNE źródło dochodów dla większości mieszkańców. Produkcja musiała być doprawdy bardzo znacząca, skoro na przełomie wieku XVI i XVII nadano Chełmsku Śl. prawo do kolejnego jarmarku w każdą środę, a od 1689 r. – także w dni świąteczne.

Dwunastu (właściwie: jedenastu) Apostołów

W podcieniach "apostolskich"

Rzut okiem do wnętrza...

By zintensyfikować produkcję lnu i płócien opat krzeszowski nakazał wzniesienie 12 identycznych drewnianych chat, które sprzedano czeskim tkaczom. Kompleks domów nazwano – jakże trafnie – 12 Apostołów, choć z dwunastu szybko zrobiło się jedenaście: stojący w niewielkim oddaleniu „Judasz” padł ofiara pożaru. Domy umiejscowiono przemyślnie: bezpośrednio nad wodonośną Zadrną, vis-a-vis zbocza idealnie nadającego się do suszenia tkanin i w bliskości lasu, z którego pozyskiwano drzewo do produkcji potażu. Od strony szosy (prowadzącej do Łącznej – Raspenau) domy posiadają malownicze podcienia, które pozwalały prowadzić handel na jarmarkach nawet w najbardziej deszczowe dni. Każde z podcieni wsparte jest na trzech słupach. Domy mają wymiary 7,5 x 15 metrów, wąska strona skierowana jest ku ulicy i ku Zadrnej. Niemal we wszystkich zastosowano identyczny rozkład: z podcieni wchodzimy krótkim korytarzykiem do dużego pomieszczenia, stamtąd można dostać się do kuchni, z niej – do pomieszczenia magazynowego. Ów pokój na dole ma powierzchnię ok. 36 m2, z niego wychodzi się do znajdującego się z tyłu ogródka. To właśnie na parterze, w owym zajmującym niemal całą dolną powierzchnię domu pomieszczeniu, stały warsztaty tkackie (z reguły dwa) i wszelkie urządzenia niezbędne do produkcji przędzy lnianej i płócien. Całe górne piętro zajmował ogromny strych, na który wchodziło się po drabinie. Tam magazynowano surowce i składowano gotowe wyroby, Domy są częściowo podpiwniczone. Dzisiaj straciły swój pierwotnych charakter, chociaż – oczywiście – w dalszym ciągu robią niezwykłe wrażenie niezmienioną linią, wyglądem zewnętrznym i oryginalnością.

(będzie kontynuacja, ostrzegam lojalnie!)

Jelenia Góra fotograficznie

2011-08-18T21:31:00.000+02:00

Nazbierało mi się trochę zdjęć, które robiłem przy okazji swoich peregrynacji z psem (i bez psa) po Jeleniej Górze. No, to wrzucę tutaj kilka z nich, niech świecą...

Ulica Kozia

Międzynarodowe ono jest, z posterunkiem celnym!

Obwodnica południowa w budowie. W tle: Góry Kaczawskie.

Strupice (ulica Wiejska), nad zakolem Bobru

Przeurocza ulica... Urocza

Kamienice czynszowe przy ulicy Złotniczej. Remont w 2011 r.

Panorama z Karkonoszami (zdjęcie ze stoku południowego Góry Szybowcowej)

Don Quijote i Sancho: opodal ulicy Uroczej

Bóbr o zachodzie słońca

Nie-tubylca spojrzenie na tubylcze miasteczka: jak nas widzą, tak nas piszą.

2011-08-17T14:34:00.002+02:00

My, Tubylcy i Zasiedleńcy naszej części Dolnego Śląska, naszej Kotliny Jeleniogórskiej i ziem dookoła niej położonych, postrzegamy naszą Małą Ojczyznę oczyma nawykłymi: niewiele nas dziwi, jeszcze mniej zaskakuje, chociaż oczywiście dostrzegamy dziesiątki (setki? tysiące?) spraw drobnych i wielkich, zaniedbań niewielkich i ogromnych, których naprawienia byśmy oczekiwali, lub za których naprawę - nie bacząc na tzw. "czynniki" zabieramy się sami. Wielu z nas zdaje sobie doskonale sprawę z licznych ułomności, o które ocieramy się w każdym miasteczku, w każdej gminie. A jednak - tu wyrażam przypuszczenie i stosuję uogólnienie, wychodząc od własnych doświadczeń - dumni jesteśmy z wielu wspaniałości, pośród których przyszło nam żyć. Dostrzegamy zmiany na lepsze, wkurzamy się, gdy postępują zbyt wolno lub w kierunku, który niekoniecznie odpowiada naszym wyobrażeniom.

Coraz lepiej poznajemy wszelkie - zaprawdę niebywałe - atrakcje, jakie zgotowały nam pospołu Natura, Historia i Inwencja Ludzka. I przecież nie jest istotne, czy powstały w tej, czy innej epoce; w takiej, a nie innej konfiguracji politycznej; na skutek działań tego, czy innego narodu: nasz (z)DOLNY ŚLĄSK jest niewątpliwie kulturowym, architektonicznym i obyczajowym zwierciadłem historii (przynajmniej) CZWORGA narodów: Czechów, Austriaków, Prusaków i Niemców (tu dla uproszczenia stawiam znak równości) i nas, Polaków.

A wszystkim żyjącym tu na przestrzeni stuleci ludziom niezmiennie przyglądała się Śnieżka, wszystkich wabiły tajemnicze Karkonosze, dzikiej Góry Izerskie i strzegące Kotliny od południowego wschodu Rudawy Janowickie (ich niemiecka nazwa: Landeshuter Kamm, pochodząca od dawnej nazwy miasta Kamienna Góra, da się przetłumaczyć jako "Grzbiet Strzegący Krainę".

Tym ciekawiej się zrobiło, gdy przeczytałem zamieszczony poniżej tekst Artura, faceta, którego nauczyłem się na podstawie jego wspaniałych wpisów na Buzz'zie, a teraz na G+ cenić i szanować, i z którego opiniami się liczę. Bo oto opisał Artur w krótkich słowach inną percepcję tego, co my widujemy na co dzień, do czego - być może - przywykliśmy. Nie w pełni zgadzam się z Jego "wnioskami", które z krótkiego "oglądu" Mirska, Gryfowa Śląskiego i Lwówka Śląskiego wysnuł, jednak warto poczytać, co "dostrzegają" nie-tubylcy. Jego zdjęcia na G+ wydają się obiektywne, chociaż oczywiście - jak przypuszczam - zostały dobrane pod niektóre tezy zamieszczonej tam notatki.

Może podyskutujemy na ten temat w gronie "Tubylców"?

Wracając z Świeradowa Zdroju obraliśmy drogę przez Mirsk, Gryfów, Lwówek Śląski i Złotoryję do autostrady A4. W Mirsku i Lwówku zatrzymaliśmy się na chwilę. Dla mnie i mojej żony to tereny trochę egzotyczne. I przyznam, że to co tam zobaczyłem poruszyło mnie.

Cała ta zamieć II Wojny Światowej, z frontem który przetoczył się przez tamte okolice, z późniejszymi przesiedleniami: Niemców na do Niemiec, Polaków z kresów wschodnich na ich miejsce, w obcy opuszczony świat w którym na nowo trzeba było organizować sobie życie, jest aż nadto dobrze widoczna. Nie był to chirurg kto zszywał poranione miasta, raczej felczer i nie było to prawdziwe szycie a raczej fastryga. Szczególnie dobrze widać to w Lwówku, w którym aż bije w oczy zmieszanie pozostałości dawnej świetności, średniowiecznych murów i fragmentów historycznej zabudowy z brzydkimi budynkami dostawionymi po wojnie, z blokami mieszkalnymi. Niezwykły, ale i na swój sposób turpistycznie poetycki widok.

Ma się nieodparte wrażenie, że tak jak w naprędce połatano miasta tak naskórkowa i na chybcika odtworzona jest tkanka społeczna. Sporo pijaczków, zbijających się w grupki wyrostków. Tablice przy zabytkach starannie omijają stare nazwy miejscowości...

Nie wiem, czy napisano jakąś uczciwą monografię epopei (?) “Ziem Odzyskanych”. Byłaby chyba ciekawa.

Pozwolę sobie na małe wspomnienie. Końcem lat 80-tych w moim liceum odgrzebaliśmy stare tableu bodaj z 1947 roku. Utrzymany w realistycznym plakatowym stylu rysunek, przedstawiający, o ile pamiętam, robotnika lub żołnierza, fragment mapy ziem zachodnich w tle, jakiś slogan o Ziemiach Zachodnich, zdjęcia uczniów. Autorem tableau, narysowanego dla swojej klasy był absolwent mojego liceum, nieżyjący już artysta Zbigniew Beksiński. W tym momencie na moment dotknąłem tamtych czasów: propaganda, mit, ziemie utracone, ziemie odzyskane, nadzieja na nowe życie.

Potrzeba dobrego fotografa by oddać nastrój tych miasteczek. Ja nie potrafię. Ale wrzucam mimo wszystko zdjęcia by, być może, trochę przybliżyć atmosferę miejsc.

[Tekst z: http://plus.google.com/107542963091048214466/posts/btMQj6pfoc8 ]

Powyższa notatka ukazała się także na Facebooku

Hans Ulrich von Schaffgotsch; Semperfrei von und zu Kynast und Greiffenstein, Freiherr von Trachenberg und auf Warmbrunn

2011-08-16T12:09:00.004+02:00

Dzieciństwo i młodość

Hans Ulrich von Schaffgotsch został ochrzczony 5 września 1595 r. w kościele pałacowym w Gryfowie Śląskim (Greiffenberg). Pośród świadków znaleźli się pogromca Turków von Sissek, bohater spod Großwardein, baron Melchior von Redern na Frydlandzie w Czechach i jego dumna małżonka Katarzyna. W odległym o nieledwie dwanaście mil zamku Košumberk (Koschumberg) mieszkał wówczas jako dwunastoletni chłopiec Waldstein, który miał przyczynić się do wielkich nieszczęść Katarzyny i Ulricha. 1 sierpnia 1601 r. zmarł bezdzietnie baron Adam na Żmigrodzie i Prusicach. Hans Ulrich otrzymał w spadku po nim Żmigród i już jako chłopiec stał się najbogatszym właścicielem ziemskim na Śląsku. Po śmierci pierwszego małżonka matka Hansa Ulricha wyszła za hrabiego Johanna Georga von Hohenzollerna na Grodnie (Königsberg) w Schlesierthal [Dolina z nielicznymi zabudowaniami koło Zagórza Śląskiego, zatopiona przez Jezioro Bystrzyckie – przyp. tłum.], jednak w dalszym ciągu mieszkała w zamku Gryf i zmarła w 1611 r. W 1609 r. Ulrich wstąpił na uniwersytet w Tybindze, a następnie w Altdorf i Lipsku. Od marca 1611 r. do stycznia 1614 r. podróżował. Z Lipska udał się do Coburga, Norymbergii, Monachium, Innsbrucku, Trentu i Wenecji. W Padwie pozostał przez pół roku. Następnie pojechał do Rzymu, Neapolu, na Maltę i do Messyny, później do Genui i Mediolanu. W Nimes w dolinie Rodanu zachorował na ospę. Zwiedził jeszcze Barcelonę, Madryt, Saragossę, Tuluzę, Orlean, Paryż i Londyn. Z Calais udał się w podróż powrotną przez Holandię, Magdeburg i Lipsk. 23 maja 1614 r. odebrał hołd poddanych z miasteczek i wsi wokół Starej Kamienicy (Alt Kemnitz). W 1617 r. podczas Śląskiego Sejmu Stanowego (Fürstentag) we Wrocławiu złożył przysięgę wierności w imieniu swoich włości żmigrodzkich; cesarza zastąpił wówczas książę brzeski Johann Christian. Szczególną pieczą otoczył rozwój miasta Gryfów Śląski (Greiffenberg), w którym wspierał handel płótnem lnianym.

Wojna Trzydziestoletnia

Straszliwa wojna trzydziestoletnia okazała się tragiczna w skutkach także dla Hansa Ulricha. Śląscy ewangelicy na początku wojny byli niezdecydowani i niepewni. Nakłaniano ich do sojuszu z "królem zimowym" [Fryderyk V Wittelsbach – przyp. tłum.]. Schaffgotsch wziął udział w koronacji Fryderyka V Palatyńskiego w Pradze, pojawił się w lutym 1620 r. na tryumfalnym wjeździe nowego władcy do Wrocławia (Breslau) i złożył królowi hołd wierności. W połowie sierpnia 1620 r. Stany Rzeszy wysłały go do Bolesławca (Bunzlau) i Lwówka Śląskiego (Löwenberg), by położył kres buntowi chłopów. Był wówczas, ze względu na cechy swojego charakteru oraz bogactwo, niezwykle popularny.

18 października 1620 r. Hans Ulrich ożenił się z księżniczką Barbarą Agnieszką, siostrą książąt brzesko-legnickich, która w wianie wniosła mu 30.000 talarów. Młoda para zamieszkała w Starej Kamienicy.

Po bitwie pod Białą Górą (Bílá hora) Śląsk dostał się pod panowanie Ferdynanda II. Prezydent Kamery Skarbowej we Wrocławiu, Hannibal von Dohan zażądał w Wiedniu najwyższej kary dla Hansa Ulricha, jako przywódcy buntu; jednak dzięki księciu saskiemu doszło do zgody pomiędzy baronem a cesarzem, wobec którego złożył on przysięgę wierności w 1621 r. Cesarz nakazał mu w 1626 r. werbunek 500 arkebuzerów. Poza tym werbował on również dragonów. W 1627 r. wystawił nowy regiment. Po krótkiej batalii przeciwko z Danii i Weimarczykom pod dowództwem Wallensteina, powrócił do Starej Kamienicy. 4 grudnia 1627 r. Ulrich otrzymał tytuł „Hochwohlgeboren” (jaśnie oświeconego) i prawo używania tytułu „Semperfrei”.

24 lipca 1631 r. w Starej Kamienicy zmarła żona Hansa Ulricha; pochowana została w Gryfowie Śląskim. Osierociła pięcioro dzieci – jedną córką i czterech synów, dzieci oddano na wychowanie jego przybranej siostrze, Annie Urszuli von Hohenzollern. Od 10 do 14 października 1631 r. starosta dóbr kowarskich, Tobias Prätorius, wraz ze starostą krajowym Sigismundusem von Seidlitzem, dokonali inwentaryzacji nieruchomości zmarłej. Dokument zawierał 57 stron in folio, na 20 stronach wyliczano biżuterię złotą i srebrną.

8 kwietnia 1632 r. Schaffgotsch otrzymał nominację na stopień Generalnego Wachmistrza. W 1633 r. Wallenstein wystąpił o nadanie mu stopnia generała kawalerii. Razem z Ilowem [Christian Freiherr von Ilow, marszałek polny, zwany „apostołem” Wallensteina – przyp. tłum.] Hans Ulrich zdobywa Złotoryję (Godberg), Chojnów (Haynau) i zamek Grodziec (Gröditzburg). U boku Wallensteina zwyciężył Szwedów pod Chobienią (Köben). Zwycięstwo to związało go silniej z Wallensteinem; z jego powodu skłócił się z krewnymi (książętami legnickimi i brzeskimi), z dawnymi współwyznawcami i towarzyszami broni, aż w końcu wciągnięty został w wir wydarzeń, które ostatecznie doprowadziły do jego upadku. Pod koniec roku 1633 jego sytuacja była niewesoła: był dowódcą oddziałów cesarskich na Śląsku, jednak zależnym od stacjonującego w Czechach Gallasa. Śląscy ewangelicy uskarżali się na ucisk ze strony wojsk Hansa Ulricha, który – choć sam był wyznania augsburskiego – stał się ich ciemiężycielem.

Aresztowanie, proces, tortury i śmierć

Na początku stycznia 1634 r. Schaffgotsch stawił się na rozkaz Wallensteina w Pilźnie (Pilsen), podpisał słynny rewers i spisał 19 punktów zawierających propozycje, co uczynić należy w sprawach Wrocławia, stosunków religijnych, kwaterowania wojsk, ściągania kontrybucji, księstw podległych i in. na Śląsku. Ów memoriał zawierał również propozycje na temat dochodów cesarza, najwyższych urzędów, prywatnych umów ziemskich pomiędzy Polską a Śląskiem. Były to sprawy, o których Wallenstein nie mógł decydować bez zezwolenia cesarza. Memoriał ów stanowił później dowód koronny winy Hansa Ulricha. Rewersu pilzneńskiego Schaffgotsch nie przedłożył do podpisu śląskim dowódcom. Nie chciał bowiem czynić niczego, co mogłoby zaszkodzić cesarzowi, a równocześnie nie chciał zrywać stosunków z Wallensteinem. W lutym wystosował pismo do Trčki, w którym w sposób przesadny deklarował swoje oddanie. Schaffgotsch nie miał pojęcia, że od dłuższego czasu był „na celowniku” Wiednia, śledzony przez Colloredo. Mieszkał spokojnie w Oławie (Ohlau). Tu też 24 lutego 1634 r., dzień przed zabójstwem Wallensteina, Colloredo nakazał aresztowanie Hansa Ulricha. Został przewieziony do Kłodzka (Glatz), gdzie przebywał przez 8 tygodni pod silną strażą, a następnie przewieziony do Wiednia. Już nigdy miał nie ujrzeć śląskiej ojczyzny i swoich dzieci. W Wiedniu Schaffgotsch został trzykrotnie przesłuchany w trwającym śledztwie. Prowadząca je komisja zażądała po tych przesłuchaniach zastosowania wobec niego tortur, gdyż Schaffgotsch milczał. Z Wiednia wraz z innymi aresztowanymi przeniesiony został do Pilzna, a następnie – gdy miastu zagrozili Szwedzi – do Budějovic (Budweis). Tu więźniowie mieli sporą swobodę, chodzili na spacery i brali udział w bankietach i tańcach.

18 lutego 1635 r. oskarżonych przewieziono do Ratyzbony. Sądowi wojennemu przewodniczył feldmarszałek-porucznik baron Johann von Götz, ponadto w jego skład weszli dwaj generałowie, czterej pułkownicy, siedmiu podpułkowników, trzech rotmistrzów, trzech kapitanów, pułkownik polowy – profos Niklas Staffier i generalni audytorzy Sestich i Graß. Oskarżonym zarzucono wspólny z Wallensteinem zamiar obalenia cesarza w jego księstwach dziedzicznych, wymordowania jego rodu i przejęcia władzy w krajach do niego należących. Akt oskarżenia przeciwko Schaffgotschowi zawierał 51 punktów. Z pomocą doktora Halbrittera w ciągu czterech dni sformułował on odpowiedź na oskarżenie, składającą się z 20 stron. Liczne punkty oskarżenia zawierały oczywistą nieprawdę. Ponad wszelką wątpliwość Schaffgotsch nigdy nie usiłował przeciągnąć stanów śląskich na stronę Wallensteina ani oddać części Śląska Polsce. Głównym punktem oskarżenia były zarzuty, które postawiono na podstawie listu do Trčki i memoriału o Śląsku. List do Trčki zawierać miał przyznanie się do wiedzy na temat planów zdrady stanu przez księcia i stanowić jasne samooskarżenie; co jednak było zamierzonym kłamstwem. Dwór przykładał najwyraźniej większą wagę do notatek Ulricha na temat Śląska niż do listu do Trčki. Pośród 19 punktów cztery w szczególności uważane były za dowód zdrady:

1) Jak należy zorganizować dochody cesarskie

2) W jaki sposób sprawować urząd starosty kraju,

3) Kto winien zarządzać komorą skarbową,

4) W jaki sposób zmienić kompaktaty (ugody) z Polską.

Schaffgotsch nigdy nie uczynił najmniejszej próby, by owe pomysły Wallensteina wprowadzić w życie. Jego winą było to, że się im nie sprzeciwił, oraz że je własnoręcznie spisał. Na jego korzyść przemawiały pewne sprzeczności; z przedstawionych mu oskarżeń tylko nieliczne okazały się możliwe do udowodnienia. Jednak sąd wojskowy twardo przestrzegał litery prawa wojennego i upierał się przy zdaniu profosa polowego, jakoby Hans Ulrich dostrzegał niebezpieczeństwo i winien był i musiał dostrzec zamiary Wallensteina. Wyjaśnienia Schaffgotscha uznano za niewystarczające. Orzeczono, że ze względu na utrzymywane jeszcze po spotkaniu w Pilźnie kontakty z Wallensteinem, nie obejmuje go łaska cesarska i 31 marca 1635 r. skazano go na śmierć: Dla zachowania odpowiedniej dyscypliny wojskowej skazać go na zasłużoną karę i ustanowić odstraszający przykład poprzez odcięcie mu prawej dłoni jako wiarołomcy, a następnie jako wichrzycielowi, zdrajcy i obrazoburcy majestatu cesarskiego – wykonanie egzekucji mieczem w taki sposób, by głowa i tułów stały się oddzielnymi częściami.

Po ogłoszeniu wyroku nadeszło pismo od cesarza z rozkazem, by sąd wojenny wydobył z Schaffgotscha wszystkie informacje. Nie widziano innej możliwości, niż zastosowanie tortur. Ponieważ jednak słowo siłą nie było zawarte w liście cesarza, zażądano z Wiednia instrukcji. Audytor generalny i dwóch ławników udało się do Wiednia, przywożąc wyroki wydane na Schaffgotscha i czterech innych oskarżonych. Cesarz przekazał je Dworskiej Radzie Wojskowej do kontroli. Oświadczyła ona, że wyroki w swej formie są tak fatalnie sformułowane, że zaszkodzić mogą cesarskiemu autorytetowi. Prezydent Rady mówił wręcz o miałkości wyroku. Dopiero gdy przedłożono protokoły posiedzeń, Rada uznała wyrok za odpowiadający artykułom kodeksu i usprawiedliwiony. Wszystkich pięciu oskarżonych zostało skazanych na karę śmierci. Cesarz nakazał powołanie komisji prawnej do zbadania orzeczonych wyroków. Również ona zaproponowała zmianę stylu i formy, wydała też werdykt mówiący, że trzej oskarżeni winni zostać poddani torturom, a Schaffgotsch, jako główny podejrzany, ma zostać przesłuchany jako pierwszy. Cesarz zażądał jeszcze opinii pierwszej komisji śledczej, w której zasiadał wyrzucony w 1618 r. z okien praskiego pałacu Slavata. Komisja ta oddała decyzję o torturach w najłaskawsze ręce Jego Wysokości. Po zaakceptowaniu decyzji o torturach przez króla węgierskiego, ławnicy sądu wojskowego powrócili do Ratyzbony.

Schaffgotscha przewieziono z aresztu domowego na wsi do ratusza w Ratyzbonie, gdzie w podziemiach znajdowała się izba tortur. W nocy z 4 na 5 czerwca w godzinach od 10. do 1. był torturowany. Uda związano mu konopnym powrozem, podobnie ramiona i dłonie za plecami. Do nóg przytwierdzono kamienie o wadze 2 cetnarów. Ramiona umocowano żelaznym hakiem do grubej liny. Następnie za pomocą kołowrotu wciągnięto go ku górze, aż zawisł, obciążony kamieniami. Komisja przedstawiła mu 11 pytań. Przy każdym z nich podciągano go do góry raz lub kilkakrotnie. W sprawozdaniu czytamy: Na początku twierdził, że nic nie wie o tych sprawach i odpowiadał na wszystko „nie”, jednak wkrótce oświadczył, że przyzna się do wszystkiego. W sprawie śląskiego memoriału zeznał, że na rozkaz Wallensteina spisał i podpisał rewers w samotności, bez obecności innych osób. Twierdził jednak, że miał na myśli wyłącznie zakwaterowania wojsk. Gdy trzask pękających stawów i straszliwy ból zmuszały go do zeznań, przedstawiano mu kolejne pytanie, zadając dodatkowe cierpienia; jednak za każdym razem cofał swoją pierwsze zeznanie, osłabiając jego wymowę, mimo ogromnych mąk. W sumie mimo całego kunsztu kata nie wydobyto z niego niczego ważnego. Kat rozciął więzy i nastawił wykręcone stawy. Sługa wraz z kapralem odprowadzili go do komnaty. Tam zwrócił się do wiernego przyjaciela Konrada Wegerera słowami: Spójrz, jak te katowskie łotry urządziły mnie, biednego robaka za wierną służbę cesarzowi! Przez ponad 3 tygodnie nie mógł poruszać ramionami, tak więc karmiono go i pojono.

Sąd Wojenny na kolejnym posiedzeniu zadecydował, że nie będzie dalszych tortur, ponieważ nie doprowadziły one do niczego istotnego. Z protokołem z przebiegu tortur Hansa Ulricha i ze zmienionymi zgodnie z wytycznymi wyrokami, trzech członków sądu udało się ponownie do Wiednia po ostateczną decyzję. Prośba o ułaskawienie skierowana do króla Ferdynanda została odrzucona, podobnie jak wcześniejsze jego prośby. Dworska Rada Wojenna oceniła, że przyznanie się do zredagowania memoriału jest kompletnym dowodem winy Ulricha, i że to on, obok zamordowanego Wallensteina, był główną osobą „konspiracji”. Wobec pozostałych zalecono cesarzowi zastosowanie łaski i złagodzenie kary. Cesarz zatwierdził wyrok na Hansa Ulricha 5 lipca 1635 r.

W oczekiwaniu na egzekucję Schaffgotsch musiał stawić czoła dysputom z jezuitami; byłby to dla nich niewątpliwy tryumf, gdyby zmienił wyznanie, ażeby otrzymać ułaskawienie. Około 19 lipca dotarła do niego wiadomość o potwierdzeniu wyroku. Począł się więc żarliwie i bogobojnie przygotowywać na śmierć. Na piśmie pożegnał się z dziećmi i przyjaciółmi. W sobotę, 21 lipca, otrzymał dokument Sądu Wojennego potwierdzający wyrok. Egzekucję we własnej celi odrzucił; wolał umrzeć pod gołym niebem, przed całym światem, niż zostać zabitym w ciemnym kącie. Zapytano go, czy życzy sobie spowiednika, jezuitę. Poprosiło o ewangelickiego duchownego. Niedzielę spędził na rozporządzaniu niewielkim majątkiem, jaki mu jeszcze pozostał. Po nabożeństwie porannym wyspowiadał się i przyjął komunię świętą. Po południu pożegnał się ze swoimi sługami. Czas do godziny 10. wieczorem spędził z ewangelickim duchownym. Gdy w poniedziałek rano słudzy przybyli, by go obudzić – spał mocnym snem. Włożył zwyczajne ubranie, a przybyłych duchownych zapewnił o dobrym samopoczuciu. Około godziny 8. profos zaprowadził go do sali ratuszowej, w której zebrali się rajcy miasta Ratyzbona. Każdemu z nich uścisnął dłoń, dziękując za to, że zezwolili na jego pochówek w kościele Trójcy Świętej. Wsiadł do zaprzęgniętego w sześć białych koni zwykłego wozu. Obok kroczył wierny przyjaciel Konrad von Wegerer. Przed gospodą „Pod Złotym Krzyżem”, na łące, wóz się zatrzymał. Hans Ulrich został zaprowadzony przed oblicze Sądu Wojennego, zebranego w jednej z sal, gdzie odczytano wyrok i oświadczono mu, że cesarz odrzucił zastosowanie prawa łaski. Uderzył się prawicą w pierś i zakrzyknął, że nie jest buntownikiem, umiera niewinnie, jako wierny sługa cesarza. Tych jednak, którzy stali się przyczyną mojej śmierci, w szczególności ciebie, Götz, zawezwę w dniu zmartwychwstania przed Sąd Ostateczny. Poprowadzono go na szafot, uderzono w bębny, wzniesiono w górę sztandary. Schaffgotsch szybko wszedł po schodkach, za nim Wegener i profos. Na górze ukląkł, pomodlił się, usadowił na podnóżku, mówiąc: Oto oddaję się ciałem i duszą mojemu ukochanemu Bogu. Wegerer odpiął mu kołnierzyk i związał białą chustką włosy, następnie odszedł. Pojawił się kat, zrzucił płaszcz skrywający miecz i stanął z tyłu: w jednej chwili egzekucja została szczęśliwie wykonana. Krew trysnęła wysoko, Wegerer ucałował głowę, zawiązał ją w czarną materię, odmówił nad ciałem „Ojcze nasz” i umieścił je w trumnie. 24 lipca o godzinie 11. wieczorem w ponad 100-osobowym orszaku, w świetle pochodni, przeniesiono trumnę na cmentarz kościelny, gdzie wśród śpiewów i z udziałem duchownych ją pochowano.

Grünhagen w drugim tomie „Historii Śląska” napisał: nie podlega żadnej wątpliwości, że Schaffgotsch wiedział o planach Wallensteina i był gotowy je wspierać. Jednak nawet jeżeli hrabia był naprawdę zamieszany w plany Wallensteina, powinniśmy wystrzegać się oceniania naszymi oczami wydarzeń tamtych czasów i przykładania naszej miary prawa i powinności do ówczesnych postaci.

Przez długie lata trwających wojen wiele rzeczy uległo rozluźnieniu, sam cesarz, który po raz drugi w niezwykłych okolicznościach powierzył dowództwo Wallensteinowi, stworzył sytuację wyjątkową. Oficerowie, którzy na kredyt otrzymany od Wallensteina, sami wyposażali swoje regimenty i łatwo mogli ulec pokusie stawiania rozkazów Wallensteina ponad rozkazy cesarza, a jeśli niektórzy z nich gotowi byli wziąć udział w realizacji planów związanych z narzuceniem cesarzowi innej polityki, niż proponowanej przez jego doradców, to w owych czasach wydawało się to o wiele mniej karygodne, niż gdybyśmy oceniali to podług dzisiejszych kryteriów.

W oparciu o: T. Eisenmänger "Kronika miasta Kowary"

Judaica jeleniogórskie (I)

2011-08-14T21:43:00.004+02:00

Niewiele zachowało się w naszym mieście pamiątek po Żydach, bo też nigdy gmina żydowska w Jeleniej Górze nie była zbyt liczna. Pierwsze wzmianki o osiadłych tu Żydach pochodzą wprawdzie już z połowy XIV wieku (za Kronikami Jeleniogórskimi), jednak dane te są raczej nieudokumentowane. Pewne jest, że w 1810 r. w mieście mieszkało niewiele ponad 30 Żydów, ale już pod koniec XIX wieku sztetl liczył niemal 500 osób.

W czasie Wielkiego Kryzysu liczna grupa wyznawców judaizmu wyjechała z Jeleniej Góry "za chlebem", wielu z nich do Stanów Zjednoczonych.

Noc Kryształowa - hitlerowski ogólnokrajowy pogrom Żydów w nocy z 9 na 10 listopada 1938 r. - przyniosła zniszczenie synagogi i uszkodzenie cmentarza. Do wybuchu II wojny światowej w Jeleniej Górze pozostało niewiele więcej, niż 60 Żydów.

Gmina żydowska posiadała w mieście dwa cmentarze: starszy, założony w 1820 r. na tyłach Wilhelmstrasse (Alei Wojska Polskiego), pomiędzy dzisiejszymi ulicami Nowowiejską, Studencką i Na Skałce (zamknięty z powodu zmiany przepisów, zabraniających grzebania zmarłych na terenie gęsto zabudowanym); oraz utworzony w 1879 lub 1880 r. większy kirkut przy obecnej ulicy Sudeckiej, na przeciwko tzw. "starego" cmentarza komunalnego. Kirkut działał jeszcze po wojnie, ostatnie pochówki odbyły się w połowie lat sześćdziesiątych. Wówczas teren cmentarza był jeszcze ogrodzony, stał na nim również dom pogrzebowy. Dzisiaj po ogrodzeniu zostały tylko ledwie widoczne ślady w postaci granitowych słupków, domu pogrzebowego nie ma, a część cmentarza zajął hotel Mercure (dawny hotel Orbis-Jelenia Góra).

Cmentarz definitywnie zamknięto dla pochówków 18.XI.1974 r., część grobów została ekshumowana i przeniesiona na cmentarz komunalny. Nowy kirkut przetrwał więc czasy hitlerowskie, ale nie oparł się powojennemu wandalizmowi powojennych mieszkańców Jeleniej Góry. Władze miejskie nie uczyniły nic, by chronić kirkut przed bezmyślną dewastacją.

Nagrobek powojenny Leona Goldgrabera, zmarłego - o ile mogę odczytać - 17.XII.1950 r.

Inskrypcja: "Gorzka śmierć nie kładzie kresu miłości"

O Radomierzu słów kilka...

2011-08-10T12:22:00.004+02:00

Radomierz, dawny Seiffersdorf, to przeciekawa wieś, położona tuż przy trasie z Jeleniej Góry do Wrocławia. W wydanej u schyłku XIX w. księdze „Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis” znajdują się odniesienia dokumentalne dotyczące Radomierza, datowane na rok 1303, przy czym ówczesna nazwa wsi brzmi Syfridi Villa (wieś Zygfryda). W 1506 r. posiadłość nabył Anton Schaffgotsch, a majątek w Radomierzu przechodził z ojca na syna. Wojna trzydziestoletnia zubożyła i wyniszczyła wieś, przyczyniły się do tego wielokrotne przemarsze wojsk, plądrowanie, wyburzenia i pożogi. We wsi kwaterowały na przemian oddziały szwedzkie i francuskie, obie strony zgodnie nakładały na mieszkańców słone kontrybucje. Dzieła wyniszczenia wsi dokonała zaraza (epidemia dżumy).

Pokaż Radomierz na większej mapie

Wiek XVIII i XIX - z rozwijającym się tkactwem, a następnie przemyłem papierniczym, wydobywczym i kamieniarskim - przyniósł odrodzenie wsi. Na rozległych, płaskich terenach rozciągających się wzdłuż Bobru, u stóp Gór Sokolich i Rudaw Janowickich rozkwitało rolnictwo i hodowla.

Po II wojnie światowej rolnictwo stanowiło główne źródło utrzymania nowych mieszkańców Radomierza. Na bazie zabudowań folwarcznych utworzono PGR, w 1988 r. funkcjonowało tu około 50 indywidualnych gospodarstw rolnych.

Dzisiaj wieś zyskuje - dzięki przepięknemu i korzystnemu położeniu - coraz większe znaczenie turystyczne. Powstały liczne gospodarstwa agroturystyczne o wysokim standardzie, Radomierz jest wspaniałym punktem wyjścia dla wycieczek w Góry Kaczawskie, Rudawy Janowickie oraz w nieodległe przecież Karkonosze.

We wsi znajduje się kilka wartych uwagi obiektów zabytkowych:

1. Kościół ewangelicki p.w. Przemienienia Pańskiego, obecnie rzymskokatolicki parafialny p.w. MB Różańcowej (wpisany do rejestru zabytków 23.09.1969 r., nr rej.: A/914/1417)

2. Wieża dawnego kościoła katolickiego (4.08.1980 r., nr rej.: A/915/650/J), obecnie remontowana z przeznaczeniem na wieżę widokową (w ramach projektu "Szlakiem wież widokowych pogranicza polsko-czeskiego")

3. Zespół dworski (21.06.1979 r., nr rej.: A/917/533/J) z (ledwie widocznymi) pozostałościami parku dworskiego (15.06.1979 r., nr rej.: A/918/529/J).

Zachowane pierwotne detale i architektoniczne dworu i układ przestrzenny wskazują na XVI w., a więc okres własności rodu Schaffgotchów (być może fundatorem Bernard I Schoff, który zmarł w 1559 r.). Gruntowna przebudowa nastąpiła prawdopodobnie w pierwszej połowie XVII w. W 1648 r. majątek zakupił Valentin Redern, pan na Proboszczowie; a w 1701 r. posiadłość nabył Karl Christoph von Zedlitz, właściciel Wojanowa.

Pośród następnych właścicieli znajdujemy nazwiska: von Beuchel (za ich czasów rozpoczęto wznoszenie protestanckiego zboru); von Bruckel; von Schweinitz. Przez krótki czas posiadłość należała do jeleniogórskiego kupca Daniela von Buchsa, a od 1772 r. – do siostry jego żony, Friederiki Theodore von Buchs. Podczas odbudowy po pożarze w 1779 r. zmienił się częściowo wygląd elewacji. W latach 1801 i 1833 dwór ponownie częściowo spłonął, po kolejnych odbudowach uzyskał obecny wygląd. W 1917 r. Eva von Tiele-Winckler założyła we dworze dom dziecka „Gotteshuld”. Na początku XX w. majątek kupił Bruno Kaffler, który prawdopodobnie był zleceniodawcą ostatniej przebudowy dworu – obniżenia górnej kondygnacji, nowych nadokienników. Ostatnim przedwojennym właścicielem dworu był Ewald Schoeller, do którego należały liczne fabryki papiernicze w Kotlinie Jeleniogórskiej.

I jeszcze widoczki z Radomierza i okolicy:

Wkrótce się rozpadnie: element przysłupowy budynku mieszkalno-gospodarczego

Widok na radomierskie dachy i wieże

Tercja Pikardyjska

2011-08-08T12:36:00.005+02:00

Nie udało mi się znaleźć czasu, by intensywnie uczestniczyć (jako widz) w wydarzeniu wielkim jeleniogórskim, w Festiwalu Teatrów Wędrownych. Ale koncertu ukraińskiej Піккардійської терції przegapić nie mogłem. I - jak zwykle w przypadku ich występu - nie rozczarowałem się...

I troszkę ich muzyki...:

XXIX Międzynarodowy Festiwal Teatrów Wędrujących 2011

2011-07-30T06:27:00.000+02:00

Program:

5 sierpnia - piątek.

Teatr Wagabunda (Kraków) - Parada od Bramy Wojanowskiej na Plac Ratuszowy.
Teatr "A" (Gliwice) - Plac Ratuszowy.
La Terra Nova (Włochy) - plac za hotelem Mercure przy ul. Sudeckiej.

6 sierpnia - sobota.

Teatr Wagabunda (Kraków),
Teatr 4 Żywioły (Chojnice),
Ljud Group (Słowenia),
Wurre -Wurre (Belgia),
Polyamid Sisters (Francja),
Teatr Fuzja (Poznań) - wszystkie prezentacje na Placu Ratuszowym,
La Terra Nova (Włochy) - plac za hotelem Mercure przy ul. Sudeckiej.

7 sierpnia - niedziela.

Teatr Wagabunda (Kraków),
Zdrojowy Teatr Animacji (Jelenia Góra),
Divadlo Kvelb (Czechy),
Tercja Pikadryjska (Ukraina),
Die Aristokraten (Niemcy) - wszystkie prezentacje na Placu Ratuszowym,
Antygon Theater Kation - Teatro Nucleo (Niemcy / Włochy) - plac za hotelem Mercure przy ul. Sudeckiej.

8 sierpnia - poniedziałek.

Teatr Wagabunda (Kraków),
CIA Cebas (Hiszpania),
Gregor Wollny (Niemcy),
The Garden (projekt międzynarodowy),
The Four Shops (Niemcy) - wszystkie prezentacje na Placu Ratuszowym,
Teatr KTO (Kraków) - plac za hotelem Mercure przy ul. Sudeckiej.

Opisy spektakli na stronie NaszeMiasto.

Jak zostałem rzekomym muzułmaninem (pijącym)...

2011-07-24T13:27:00.001+02:00

O wstrząsającej tragedii w Norwegii wspomnę na tym blogu tylko ten jeden raz. I raczej marginalnie: nie będę się ścigał z dziennikarską hołotą, bandą niewyedukowanych półgłówków z TVN24, czy z innych informatorów. Właściwie to tekst egocentryczny jest - dałem upust swoim myślom, odczuciom i wrażeniom, które wykluły się pod wpływem, ale i na marginesie straszliwych wydarzeń w Oslo i na tej tam wysepce... Uwaga, jest brzydkie słowo... są dwa! Proszę o wyrozumiałość tych, którzy biegają po innych torach (myślowych i wierzeniowych).

Przebrnąłem. Przebrnąłem przez tak zwany "Manifest" tego skurwysyna i mordercy norweskiego Breivika [ http://www.twitvid.com/EXJWW ]. Chyba bardziej boję się tych chrześcijan radykalnych , niż diabła muzułmańskiego. Zresztą pewnie bliższa koszula ciału: nie mieszkam w "zmuzułmanionej" Francji, a znani mi muzułmanie w Polsce nie wyczytali w rzekomym poczytnym podręczniku zamachowca o nazwie "Koran" instrukcji "jak ze sztucznego gówna (czytaj: nawozu) skonstruować bombkę na chrześcijan". Za to wyczytali zupełnie inne rzeczy, którymi chętnie, acz nie natarczywie (a więc nie tak, jak chrześcijanie spod znaku Jehowy) dzielą się podczas tematycznych dyskusji. Pewnie inaczej bym gadał, gdyby mnie zamknęli w pierdlu w Iranie albo jakiejś innej Arabii Saudyjskiej. Pewnie: jestem przeciwnikiem wpuszczania Turcji do UE; zresztą z wolna jestem przeciwnikiem UE w obecnej wersji v3.0. Windowsy się tej Unii zamykają. I nie chcą się otwierać. Pewnie: choć określam się agnostykiem i niewiarkiem - wychowany jestem w symbolice, obyczajowości i tradycji chrześcijańskiej - gorzej: rzym-katolowej..., jeszcze gorzej: w tradycji polskiego kościoła rzym-katolowego. I niewątpliwie owo wychowanie ciągle jeszcze kształtuje moje zachowania: nie zabijam, mało kradnę (mniej pewnie, niż przeciętny wierzący-praktykujący rzym-katol, ale to domniemanie tylko), rzadko cudzołożę, imienia boga nie wymieniam w ogóle, a i cudzych bogów przed nim nie posiadam, nie posiadając żadnych. Kłopoty mam z zabijaniem, bo nawet w armii nie służyłem, za to przez czas jakiś zajmowałem się ratowaniem życia. Ojca i matkę zaczciłem na śmierć, byłem dość młodym człowiekiem, kiedy zmarli (oboje na kancerowe choroby, ale nie tego samego dnia). Dni święcę jak lecą - jedne bardziej (później ze trzy dni nie mogę się odświęcić, a z wiekiem to i ze cztery dni mnie kac trzyma!). Najgorzej z tym świadectwem...: nigdy nie byłem kujonem, świadectwa zawsze mocno poplamione trójkami miałem. I to - cholera - zostało: czasem coś o kim pieprznę, co okazuje się fałszywe - i wtedy łażę z kwiatami albo z flaszką i przepraszam (jak z flaszką - to zaraz święcimy dzień we dwóch). Cudzych żon nie pożądam - wystarczy mi moja trzecia i koszmarne niekiedy wspomnienia po dwóch poprzedzających. A rzeczy bliźnich pożądam często: z tego pożądania kupiłem sobie nawet iPhona z pół roku temu, ale po jednym ze święceń kilkudniowych zgubiłem - i przestałem pożądać.

Kurwa, może ja jakimś muzułmaninem jestem, tylko tego nie wiem...???

Bociany tu już nie przylecą. Moskalikowie vs. Agnes Trawny-Rogalla

2011-07-22T10:01:00.004+02:00

"Spór o ziemię w mazurskich Nartach rozdrapał dawne rany. Jakby emigracja późnych przesiedleńców do Niemiec była zatrutym ziarnem, które wykiełkowało dopiero teraz".

(Michał Olszewski w Tygodniku Powszechnym, 19.VII.2011)

O sprawie Agnes Trawny, państwa Głowackich i państwa Moskalików pisałem już kilkakrotnie. Bo trudne to sprawy, a ta konkretna: wyjątkowo głośna. Pan redaktor Olszewski zdobył się na spojrzenie bardziej kompleksowe. Jednak Tygodnik Powszechny zastrzega sobie wyraźnie:

"© ® Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione".

Dlatego wrzucam tutaj wyłącznie link do artykułu, a początkowy cytat traktuję jako zachętę do przeczytania tekstu, jego reklamę; z pewnością nie "rozpowszechnianie", a raczej "upowszechnienie". Może mnie nie pozwą?

Linki do wcześniejszych wpisów na ten temat w tym blogu:

http://nieregularnik-nieperiodyczny.blogspot.com/2009/03/precedens-pani-agnes-trawny-rogalla.html

http://nieregularnik-nieperiodyczny.blogspot.com/2009/11/agnes-trawny-na-prawie-decyzja-sadu.html

21 i 22 lipca 2011 - Ostrzeżenia pogodowe dla Dolnego Śląska

2011-07-21T05:12:00.003+02:00

.
21 lipca 2011: Zjawisko: Silne burze. Przebieg: Przewiduje się burze i opady deszczu okresami o natężeniu umiarkowanym i silnym. Podczas burz wiatr w porywach około 65 km/h. W drugiej połowie nocy burze będą stopniowo zanikać. Od godziny 08:00 dnia 21.07.2011 do 08:00 dnia 22.07.2011 opady od 20 mm do 40 mm, miejscami od 50 mm do 70 mm.

22 lipca 2011: Zjawisko: Intensywne opady deszczu. Przebieg: Przewiduje się opady deszczu okresami o natężeniu umiarkowanym i silnym. Prognozowana wysokość opadów: od 15 mm do 25 mm, miejscami około 40 mm, zwłaszcza w zachodniej połowie województwa. Od godziny 08:00 dnia 21.07.2011 do 08:00 dnia 22.07.2011 opady od 20 mm do 40 mm, miejscami od 50 mm do 70 mm.

Hydrolodzy wydali również ostrzeżenie, że może dojść do gwałtownych wezbrań na rzekach w Sudetach i na Pogórzu Sudeckim.

Narzekajstwo pospolite, czyli: ma być źle!

2011-07-20T22:41:00.000+02:00

Nie będę plótł tu farmazonów, że "jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej" - ani ze mnie jakiś Tusk, ani Obrębalski, ani Zawiła. Ale też stanowczo nie zgadzam się z panującym powszechnie czarnowidztwem. A pleni się ono niczym czarna ospa w całym kraju, a szczególnie dotkliwie w naszym regionie. Gdy na dowolnym portalu (gazetowym, czy lokalnym) pojawi się jakaś wiadomość o wykonywanych pracach, podjętych inicjatywach, czy realizowanych projektach - g̈łówni komentatorzy (chociaż występujący pod różnymi, niezarejestrowanymi nickami - to mam wrażenie, że ciągle ci sami; a wrażenie to odnoszę na podstawie charakterystycznych cech języka, jakim się posługują: choćby powtarzających się błędów ortograficznych) koniecznie muszą się "dopierdolić" (sorry, inaczej tego się nazwać nie da).

A ja chciałbym dzisiaj pokazać wyrywkowo inne oblicze zarówno Jeleniej Góry, jak i powiatu jeleniogórskiego (ziemskiego). Wycinkowo. Na podstawie publikacji jednego dnia (no, maksymalnie dwóch) ze źródeł ogólnie dostępnych w internecie, kiosku, czy skrzynce na reklamy.

Co czytam dzisiaj? Po kolei - najpierw Jelonka.com (zresztą kolejność portali i informacji całkiem przypadkowa):
1. "Ulica Karola Miarki będzie jak nowa";
2. "Wymieniają dach na świątyni Zbawiciela";
3. "Z Miłkowa do Karpacza jak po stole";
4. "Regulują Kamienną. By nie było więcej podtopień".
5. "Młodzi ambasadorowie muzyki. Rozsławili nas w Lipsku" (o uczniach Państwowej Szkoły Muzycznej im. Janiny Garści w Cieplicach).
NJ24.pl:
1. "Wielki turniej siatkówki w Jeleniej Górze";
2. "Jeleniogórzanki w kadrze narodowej";
3. "Ostre słowa prezydenta do Focus Mall" (tu dodam: lepiej bardzo późno, niż wcale);
4. "Ścieżka nareszcie dla pieszych i rowerzystów".
NaszeMiasto.pl:
1. "Jelenia Góra. Ściganie w Rudawach" (to o maratonie MTB);
2. "Jelenia Góra. Przywieźli medale z olimpiady" (dodam: z Igrzysk Olimpiad Specjalnych w Atenach).

Wlazłem też na Google'a - sporo wiadomości o Jeleniej, wśród nich niemało dobrych. Oczywiście: nie brakuje też informacji o potknięciach, klęskach, wypadkach śmiertelnych, kolesiostwie rajców miejskich etc. Nigdy nie brakuje: w końcu od tego TEŻ są media.

By jednak nie ograniczać się do wirtualnego oglądu miasta, trzeba wyjść przed dom..., no, może przejść się kilkoma ulicami. Popatrzeć, zanotować naocznie, może zrobić zdjęcie. Kanał Młynówki "w robocie" (a że ciągle nowy syf? To MY ten syf tam wrzucamy; my, mieszkańcy Jeleniej Góry). Obwodnica od Grabarowa ku Nowemu Cmentarzowi rośnie. Powstają nowe budynki w miejscach, które dotychczas leżały odłogiem (Kochanowskiego/Wojska Polskiego/1. Maja; Klonowica opodal cerkwi) - i nie mam tu na myśli galerii handlowych. Park Zdrojowy w bólach ciężkich wprawdzie, ale odzyskuje swój niezwykły blask (następny w kolejności ma być Park Norweski). Zespół pocysterski w tychże Cieplicach już niedługo będzie przepięknym kompleksem, dostępnym dla ogółu. Nie chce mi się wyliczać dalej, bo zagłaskam kota... przepraszam: Jelenia na śmierć.

Znam zarzuty, znam je z forów jeleniogórskich przeróżnych: "A roboty nie ma", "A płace kijowe", "A w Ameryce Murzynów biją"... Co do roboty - zgoda, nie ma jej zbyt wiele. Ale posłużę się tu przykładem tylko jednej firmy jeleniogórskiej o wdzięcznej nazwie CodeTwo: "Firma CodeTwo została założona przez Michała i Jarka Bednarzy - dwóch braci, dla których tworzenie oprogramowania jest czymś więcej niż tylko tworzeniem oprogramowania. W bardzo krótkim czasie programy CodeTwo stały się na tyle popularne, że dziś korzysta z nich kilka milionów użytkowników na całym świecie".
Inna beczka: "Rusza galeria-sklep „helena Art".

Bo trzeba mieć pomysł, chęci i trochę pozytywnego "zakręcenia".

Ja sobie doskonale zdaję sprawę ze wszelkich niedociągnięć, trudności, przeciwieństw i porażek. Część z nich spowodowanych jest przez nieprzemyślane, albo - powiem wprost - kupione decyzje urzędników różnego szczebla (czy to w urzędzie miejskim, czy to w starostwie), ale całą masę tych "kłód" rzucamy sobie pod nogi sami, między innymi przez taki straszliwie krytykancki stosunek do wszystkiego, co się w naszym mieście dzieje i do wszystkich, którzy próbują w Jeleniej Górze coś poruszyć. Proszę mi wierzyć: w tym tekście nie ma odniesień do polityki: wielokrotnie pisałem i mówiłem, że w samorządzie partyjniactwo jest przeszkodą. Zawiła może być sobie z PO, czy z UPR (byleby nie był z PiS) - nie to jest dla mnie ważne. Wybierałem Go - i na łapska mu patrzę. I jak trzeba - dowalam na tyle, na ile potrafię. Publicznie. Wybierałem też Obrębalskiego przed 5 laty. Dzisiaj śmieszy mnie jego "schadenfreude" z potknięć Zawiły: panie Marku, to miasto nie jest folwarkiem Zawiły, tak jak nie był - mimo Pańskich prób zawłaszczenia - Pańskim folwarkiem. To jest NASZE MIASTO - a Wy, urzędasy kadencyjni, macie służyć temu miastu i w ten sposób - jego Mieszkańcom. Świadomość tego jest coraz powszechniejsza, kontrola społeczna i medialna coraz skuteczniejsza, więc strzeżcie się.

A Wy, drodzy współplemieńcy jeleniogórscy, zastanówcie się czasami, czy warto jest mieszać z błotem każdą inicjatywę (czy to miejska, czy starostową; czy prywatną, czy państwową). Bo takie narzekajstwo pospolite tylko pogłębia frustrację wówczas, gdy nagle coś w życiu idzie jak po grudzie. Czasem warto przymknąć japę, pomyśleć i poszukać tych bardziej pozytywnych cech jakiegoś działania. A jeśli faktycznie ich nie znajdujemy - walić prosto z mostu i w pysk. Ale - używając rzeczowych argumentów...

A imię jej czterdzieści i cztery

2011-07-19T10:39:00.001+02:00

Wolna Grupa Bukowina

Piotr Bakal

Ela Adamiak

Cisza Jak Ta

Do Góry Dnem

Ryszard Żarowski

Słodki Całus od Buby

Bez Jacka

Jerzy Filar

FART

SETA

Wyspy Dobrej Nadziei

Tomek Jarmużewski z Zespołem

Asia Pilarska

Na Bani

Bez Idola

Browar Żywiec

Bieguni

Przemek Bielawa z zespołem Nieobecni

Jacek Musiatowicz

Hałabuda

Grzegorz Suliga

Szymon Zychowicz

Andrzej Mróz z zespołem Kociołek

Małżeństwo z Rozsądku

Karol Płudowski

Ekipa z ostatniej chwili

PROGRAM

Czwartek, 4 sierpnia 2011r

18:00 – Uroczyste rozpoczęcie Giełdy Piosenki

18:20 – Koncert konkursowy

21:00 – Koncert Urodzinowy

23:00 – Koncert Nocny

Piątek, 5 sierpnia 2011r

12:00 – Od przedszkola do giełdola czyli Giełda dzieciom (Skwerek Radiowej Trójki)

16:00 – Koncert konkursowy

20:00 – Koncert jubileuszowy 35 lecia twórczości Piotra Bakala

23:00 – Koncert nocny

Sobota, 6 sierpnia 2011r

15:00 – Koncert “Giełda Miastu” (Esplanada)

Konkurs “Nowe Dzieła Starych Twórców”

Bicie Gitarowego Rekordu Świata (wykonanie piosenki “Rzeka)

20:00 – Koncert Jubileuszowy: 40 lecie Wolnej Grupy Bukowina

24:00 – Koncert nocny

Niedziela, 7 sierpnia 2011r

12:00 – Koncert laureatów

HTC kręci reklamówkę w Warszawie

2011-07-14T23:20:00.000+02:00

To wpis z okazji Tour de France i dzisiejszego podjazdu pod Col du Tourmalet (2115 m).